برای تشخیص صرع، متخصص مراقبت های بهداشتی شما علائم و سابقه پزشکی شما را بررسی می کند. ممکن است چندین آزمایش برای تشخیص صرع و تشخیص علت تشنج داشته باشید. آنها ممکن است شامل موارد زیر باشند:

• یک معاینه عصبی این امتحان رفتار، حرکات، عملکرد ذهنی و سایر زمینه های شما را آزمایش می کند. این معاینه به تشخیص صرع و تعیین نوع صرع کمک می کند.برای ارتباط با بهترین جراح مغز و اعصاب در تهران با دکتر علی جعفری تماس بگیرید.
• آزمایشات خون نمونه خون می تواند علائم عفونت، شرایط ژنتیکی یا سایر شرایطی را که ممکن است با تشنج همراه باشد را تشخیص دهد.
• آزمایش ژنتیک در برخی از افراد مبتلا به صرع، آزمایش ژنتیک ممکن است اطلاعات بیشتری در مورد این بیماری و نحوه درمان آن ارائه دهد. آزمایش ژنتیک اغلب در کودکان انجام می شود، اما ممکن است در برخی از بزرگسالان مبتلا به صرع نیز مفید باشد.

همچنین ممکن است آزمایش‌های تصویربرداری مغز و اسکن‌هایی داشته باشید که تغییرات مغزی را تشخیص می‌دهند:

• الکتروانسفالوگرام (EEG). این رایج ترین آزمایشی است که برای تشخیص صرع استفاده می شود. در این آزمایش، دیسک های فلزی کوچکی به نام الکترود با یک چسب یا کلاه به پوست سر شما متصل می شود. الکترودها فعالیت الکتریکی مغز شما را ثبت می کنند.

  اگر صرع دارید، تغییراتی در الگوی امواج مغزی رایج است. این تغییرات حتی زمانی رخ می دهد که تشنج نداشته باشید. متخصص مراقبت های بهداشتی شما ممکن است شما را از طریق ویدئو در طول EEG برای تشخیص و ضبط هرگونه تشنج تحت نظر داشته باشد. این کار ممکن است زمانی که شما بیدار هستید یا در خواب هستید انجام شود. ثبت تشنج ممکن است به تعیین نوع تشنج کمک کند یا شرایط دیگر را رد کند.

  این آزمایش ممکن است در مطب متخصص مراقبت های بهداشتی یا بیمارستان انجام شود. یا ممکن است EEG سرپایی داشته باشید . EEG فعالیت تشنج را در طی چند روز در خانه ثبت می کند.

  ممکن است برای انجام کاری که می تواند باعث تشنج شود، دستورالعمل هایی دریافت کنید، مانند کم خوابی قبل از آزمایش.

• EEG با چگالی بالا . در یک نوع آزمایش EEG ، ممکن است یک EEG با چگالی بالا داشته باشید . برای این آزمایش، الکترودها در مقایسه با EEG معمولی نزدیک‌تر به هم قرار می‌گیرند . EEG با چگالی بالا ممکن است به تعیین دقیق‌تر مناطقی از مغز شما که تحت تأثیر تشنج هستند کمک کند.
• توموگرافی کامپیوتری (CT) اسکن. سی تی اسکن از اشعه ایکس برای به دست آوردن تصاویر مقطعی از مغز شما استفاده می کند. سی تی اسکن می تواند تومورها، خونریزی یا کیست هایی را در مغز که ممکن است باعث صرع شوند را تشخیص دهد.
• تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI). MRI از آهنرباها و امواج رادیویی قدرتمند برای ایجاد نمای دقیق از مغز استفاده می کند. مانند سی تی اسکن، MRI به ساختار مغز نگاه می کند تا آنچه را که ممکن است باعث تشنج شود را تشخیص دهد. اما ام آر آی نگاه دقیق تری به مغز نسبت به سی تی اسکن ارائه می دهد.
• MRI عملکردی (fMRI). MRI عملکردی تغییرات جریان خون را که هنگام کار کردن بخش‌های خاصی از مغز رخ می‌دهد، اندازه‌گیری می‌کند. این آزمایش ممکن است قبل از جراحی برای شناسایی مکان های دقیق عملکردهای حیاتی مانند گفتار و حرکت استفاده شود. این به جراحان اجازه می دهد تا در حین عمل از آن مناطق اجتناب کنند.
• توموگرافی گسیل پوزیترون (PET). اسکن PET از مقدار کمی از مواد رادیواکتیو با دوز پایین استفاده می کند. این ماده برای کمک به تجسم فعالیت متابولیک مغز و تشخیص تغییرات به داخل ورید تزریق می شود. مناطقی از مغز با متابولیسم پایین ممکن است نشان دهنده مکان هایی باشد که در آن تشنج رخ می دهد.

• توموگرافی کامپیوتری گسیل تک فوتون (SPECT). اگر MRI و EEG محل شروع تشنج را در مغز مشخص نکرده باشند، از این نوع آزمایش استفاده می شود .

  آزمایش SPECT از مقدار کمی از مواد رادیواکتیو با دوز پایین استفاده می کند. این ماده به داخل ورید تزریق می‌شود تا نقشه‌ای دقیق و سه بعدی از جریان خون در طول تشنج ایجاد شود. نواحی با جریان خون بالاتر از حد معمول ممکن است مناطقی را که تشنج رخ می دهد نشان دهد.

  نوع دیگری از تست SPECT به نام تفریق ictal SPECT که در MRI ثبت شده است (SISCOM) ممکن است نتایج دقیق تری ارائه دهد. این آزمایش با نتایج SPECT با نتایج MRI مغز همپوشانی دارد .

• تست های عصب روانشناسی این آزمون ها مهارت های تفکر، حافظه و گفتار را ارزیابی می کند. نتایج آزمایش کمک می کند تا مشخص شود کدام مناطق مغز تحت تأثیر تشنج هستند.