در کودکان، عفونت های واژن معمولاً توسط باکتری های مدفوع از ناحیه مقعد ایجاد می شود. این باکتری‌ها ممکن است زمانی به واژن منتقل شوند که دختران، به‌ویژه در سنین 2 تا 6 سال، پس از دفع ادرار یا اجابت مزاج از پشت به جلو پاک می‌شوند یا ناحیه مقعد و ناحیه تناسلی را پس از اجابت مزاج به اندازه کافی تمیز نمی‌کنند. لمس مکرر ناحیه تناسلی نیز ممکن است این باکتری ها را به واژن منتقل کند، به خصوص اگر دختران پس از اجابت مزاج دست های خود را نشویید.

گاهی اوقات، کودکان اشیای کوچک (مانند دستمال کاغذی) را در حفره های بدن از جمله واژن قرار می دهند. یک جسم قرار داده شده در واژن ممکن است باعث عفونت واژن شود.

سوء استفاده جنسی یکی دیگر از دلایل احتمالی است. عفونت‌های مقاربتی ، از جمله آن‌هایی که باعث عفونت واژن می‌شوند، می‌توانند در حین آزار جنسی سرایت کنند.

کرم های سوزنی ممکن است باعث عفونت واژن نیز شوند.

تغییرات هورمونی کمی قبل و در طول دوره های قاعدگی یا در طول بارداری می تواند اسیدیته واژن را کاهش دهد، مانند دوش، استفاده از اسپرم کش ها و مایع منی. کاهش اسیدیته می تواند تعادل باکتری ها را تغییر دهد و خطر التهاب یا عفونت را افزایش دهد.

ماندن طولانی مدت تامپون می تواند منجر به عفونت شود، احتمالاً به این دلیل که تامپون ها محیط گرم و مرطوبی را فراهم می کنند که باکتری ها می توانند رشد کنند و استفاده طولانی مدت می تواند واژن را تحریک کند.

پس از یائسگی، سطح استروژن در خون کاهش می یابد. در نتیجه، بافت‌های واژن نازک‌تر، خشک‌تر و شکننده‌تر می‌شوند. ترک ها یا زخم ها ممکن است ایجاد شود که دسترسی باکتری ها یا مخمرها را فراهم می کند. همچنین اسیدیته واژن کاهش می یابد و خطر عفونت را افزایش می دهد.

زنانی که بی اختیاری ادرار یا مدفوع دارند و/یا در رختخواب محصور هستند ممکن است در تمیز نگه داشتن ناحیه تناسلی مشکل داشته باشند. قرار گرفتن طولانی مدت در معرض ادرار و مدفوع می تواند منجر به عفونت شود.

در هر سنی، شرایطی که خطر ابتلا به عفونت واژن را افزایش می‌دهند عبارتند از

• تحریک بافت فرج یا واژن یا یک واکنش آلرژیک

• آسیب به بافت های فرج، واژن یا لگن

علائم واژینیت ممکن است در اثر مواجهه با ارگانیسم های عفونی ایجاد شود. برای مثال، واژینیت ممکن است ناشی از حساسیت (حساسیت) یا تحریک ناشی از اسپری‌ها یا عطرهای بهداشتی، پدهای قاعدگی، صابون‌های لباس‌شویی، سفیدکننده‌ها، نرم‌کننده‌های پارچه، رنگ‌های پارچه، الیاف مصنوعی، افزودنی‌های آب حمام، دستمال توالت، اسپرم‌کش‌ها، روان‌کننده‌های واژن باشد. یا در برخی افراد کاندوم لاتکس یا حلقه ها یا دیافراگم های ضد بارداری

آسیب به بافت های فرج، واژن یا لگن ممکن است به دلیل بارداری و زایمان، آسیب، جراحی، داروها، سرطان یا پرتودرمانی رخ دهد. بافت آسیب دیده در برابر عفونت آسیب پذیرتر است. به ندرت، زایمان، جراحی یا پرتودرمانی ممکن است منجر به فیستول (ارتباط غیرطبیعی) بین روده و اندام‌های تناسلی داخلی شود که می‌تواند به باکتری‌های روده اجازه دهد آنها را آلوده کند.