×
کودکان خجالتی و کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم (ASD) اغلب رفتارهای مشابهی از خود نشان می‌دهند، که تشخیص آنها را برای والدین نگران دشوار می‌کند. در اینجا برخی از مشترکات مشاهده شده در هر دو دسته آورده شده است:
اگرچه این ویژگی‌ها ممکن است هم در کودکان خجالتی و هم در کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم مشترک باشد، اما تفاوت‌های ظریف باید بیشتر بررسی شوند. بیایید با ارتباط شروع کنیم.
برقراری ارتباط می‌تواند هم برای کودکان خجالتی و هم برای کودکانی که در طیف اوتیسم هستند، دشوار باشد. اگرچه برخی اشتراکات بین این دو وجود دارد، اما توجه به این نکته مهم است که تفاوت‌های ظریفی نیز در نحوه برقراری ارتباط آنها وجود دارد.
اگر نگران هستید که فرزندتان در طیف اوتیسم باشد، سرنخ‌های دیگری نیز وجود دارد که می‌توانید به دنبال آنها باشید.
چند نشانه‌ی آشکار دیگر، جدا از مشکلات ارتباطی، وجود دارد که ممکن است نشان دهد فرزند شما در طیف اوتیسم قرار دارد.
امیدوارم این نکات به شما کمک کند تا تشخیص دهید که آیا برای فرزندتان که ممکن است در طیف اختلالات طیف اوتیسم باشد، نیاز به مشاوره با یک متخصص دارید یا خیر. به محض اینکه تشخیص داده شد، ممکن است احساس سردرگمی و سردرگمی کنید، اما چند نکته می‌تواند در سفر جدید فرزندپروری با فرزند نورودایورژن خود به شما کمک کند.
اگر فرزند شما مبتلا به اوتیسم تشخیص داده شده است، احتمالاً طیف وسیعی از احساسات را تجربه خواهید کرد. از ناباوری، ترس و عصبانیت گرفته تا غم و اندوه. اولین کاری که باید انجام دهید این است که با خودتان مهربان باشید.
زندگی‌ای که تصور می‌کردید فرزندتان خواهد داشت، برای همیشه تغییر کرده است و طبیعی است که برای تطبیق با آن به زمان نیاز داشته باشید. در اینجا چند نکته دیگر برای کمک به شما و فرزندتان در سفر جدیدتان در طیف اوتیسم آورده شده است:
تا حد امکان در مورد اختلال طیف اوتیسم و نحوه تأثیر آن بر فرزندتان اطلاعات کسب کنید. کتاب بخوانید، به گروه‌های گفتگوی والدین بپیوندید و در منابع آنلاین ثبت نام کنید. هرچه بیشتر در مورد ASD بدانید، برای کمک به فرزندتان - و تمام خانواده‌تان - در مدیریت مشکلات و لذت‌های همراه با این بیماری، آمادگی بیشتری خواهید داشت.
به همان اندازه مهم است که به تمام افرادی که شما و فرزندتان با آنها وقت می‌گذرانید در مورد اختلال طیف اوتیسم (ASD) آموزش دهید. هر چه عزیزان شما دلایل رفتارهایی را که در فرزندتان می‌بینند بیشتر درک کنند، هر دوی شما حمایت و درک بیشتری دریافت خواهید کرد.
سخت‌ترین بخش در مورد تربیت یک کودک با اختلالات عصبی-رفتاری، کنار گذاشتن تصورات از پیش تعیین‌شده در مورد فرزندپروری است. تمام توصیه‌هایی که با آنها بزرگ شده‌اید، دیگر در مورد کودکانی که دارای تفاوت‌های عصبی هستند، صدق نمی‌کند. گفتن این حرف آسان‌تر از انجام دادن آن است، اما قول می‌دهیم وقتی باورهای قدیمی را کنار بگذارید، جایی برای استراتژی‌های جدید، پذیرش و مسیری هموارتر برای خود و فرزندتان باز خواهید کرد.
کودکان مبتلا به اوتیسم با سرعت خودشان یاد می‌گیرند و رشد می‌کنند، بنابراین مقایسه رشد آنها با همتایان عصبی معمولی‌شان اتلاف وقت و انرژی است. از فرزندتان در هر موقعیتی که هست حمایت کنید و به او در تعیین اهداف واقع‌بینانه کمک کنید تا به او (و شما) اجازه دهد موفقیت‌هایش را ببیند و جشن بگیرد.
اگرچه ممکن است در نظر گرفتن احتمال ابتلای فرزندتان به اختلال طیف اوتیسم به جای خجالتی بودن، دلهره‌آور به نظر برسد، اما بسیار مهم است که برای آنها تشخیص انجام دهید. اگرچه ممکن است ترسناک به نظر برسد، اما این تأیید سوءظن شما چیز خوبی است ، زیرا کلید دریافت کمک و منابع مناسب برای خانواده شماست.
هر چه زودتر تشخیص داده شود، بهتر می‌توان به فرزندتان کمک کرد تا یاد بگیرد چگونه با احساسات خود کنار بیاید. ارزیابی به موقع به اطمینان حاصل می‌شود که کودکان مداخلاتی را دریافت می‌کنند که آنها را قادر می‌سازد تا در اسرع وقت به پتانسیل کامل خود برسند. هنگامی که تشخیص زودهنگام انجام می‌شود، می‌توانید زودتر از موعد برای تحصیلات و گزینه‌های شغلی آینده فرزندتان برنامه‌ریزی کنید.
