تومورها می توانند در پایه جمجمه ایجاد شوند. یا می توانند پس از شروع در قسمت دیگری از بدن تا پایه جمجمه گسترش یابند. به این متاستاز می گویند. تومورهای قاعده جمجمه اغلب نزدیک به مناطق بحرانی مغز هستند. این می تواند انجام جراحی را سخت و به طور بالقوه خطرناک کند.

تومورهای قاعده جمجمه ممکن است در بسیاری از مناطق تشکیل شوند، از جمله:

• مننژها، پوشش بیرونی مغز

• سینوس ها

• غده هیپوفیز

• خود استخوان جمجمه (استئوسارکوم)

علائم بسته به منشا و محل تومور متفاوت خواهد بود. همه علائم به آرامی شروع می شوند و به مرور زمان بدتر می شوند.

تومورهایی که از پایه جمجمه به داخل بینی رشد می کنند می توانند علائمی مانند عفونت مزمن سینوسی ایجاد کنند:

• آبریزش بینی

• گرفتگی بینی

• خونریزی بینی

• مشکل در تنفس از طریق بینی

• فشار در صورت

انواع دیگر تومورهای قاعده جمجمه ممکن است این علائم را ایجاد کنند:

• تاری یا دوبینی

• از دست دادن بینایی

• بی حسی در دندان های بالایی

• چشم های برآمده

• پاره شدن

• از دست دادن بویایی

• از دست دادن شنوایی

• سردرد

• تشنج

• حالت تهوع

• استفراغ

• تغییرات در وضعیت روانی

• درد در گوش

تومورهای قاعده جمجمه را می توان از طریق موارد زیر تشخیص داد:

• معاینه بدنی

• تست های تصویربرداری مانند MRI، PET و سی تی اسکن

• بیوپسی

درمان تومورهای قاعده جمجمه به دلیل قرار گرفتن آنها در عمق مغز سخت است. درمان معمولاً شامل جراحی، در صورت امکان، و به دنبال آن پرتودرمانی است. گاهی اوقات از شیمی درمانی نیز استفاده می شود.

روش‌های جراحی جدید در حال حاضر برای دستیابی و برداشتن تومورهای پایه جمجمه که تقریباً از طریق جراحی معمولی غیرقابل دسترس بوده‌اند، تکمیل می‌شوند. یکی از روش ها روش اندوسکوپیک اندونازال است. به جراحان اجازه می دهد تومورها را از طریق بینی خارج کنند. روش دیگر جراحی اندوپورت است. جراح تومور را از طریق یک لوله نی مانند که در سوراخ کوچکی که در جمجمه حفر شده است، خارج می کند. این لوله به نواحی عمیقی از مغز کشیده می‌شود که قبلاً دسترسی به آن‌ها حتی غیرممکن بود. این روش‌ها و سایر روش‌های کم تهاجمی منجر به موفقیت‌های بهتر در درمان سرطان پایه جمجمه، با عوارض و عوارض جانبی کمتر شده‌اند.