اضطراب جدایی یک مرحله معمولی برای بسیاری از نوزادان و کودکان نوپا است. کودکان خردسال اغلب دوره ای دارند که در آن هنگام جدا شدن از والدین یا مراقبان اصلی خود مضطرب یا مضطرب می شوند. نمونههایی از این میتواند اشک در هنگام رها کردن مهدکودک یا عصبانی شدن زمانی که فرد جدیدی آنها را در آغوش میگیرد باشد. این معمولاً در حدود 2 تا 3 سالگی شروع به بهبود می کند.
در برخی از کودکان، اضطراب جدایی شدید و مداوم نشانه وضعیت جدی تری است که به نام اختلال اضطراب جدایی شناخته می شود. اختلال اضطراب جدایی را می توان از سنین پیش دبستانی شناسایی کرد.
اگر اضطراب جدایی شدیدتر از سایر کودکان همسن یا طولانیتر به نظر میرسد، در مدرسه یا سایر فعالیتهای روزانه اختلال ایجاد میکند یا شامل حملات پانیک یا سایر رفتارهای مشکلساز باشد، ممکن است فرزند شما دچار اختلال اضطراب جدایی شود. اغلب، اضطراب جدایی به اضطراب کودک در مورد دوری از والدین یا قیم مربوط می شود، اما می تواند به یک مراقب نزدیک دیگر مربوط باشد.
در موارد کمتر، اختلال اضطراب جدایی ممکن است در نوجوانان و بزرگسالان رخ دهد. این می تواند باعث ایجاد مشکلات بزرگ در خروج از خانه یا رفتن به محل کار شود.
درمان می تواند علائم اختلال اضطراب جدایی را کاهش دهد. درمان ممکن است شامل انواع خاصی از درمان، گاهی همراه با دارو باشد.
اختلال اضطراب جدایی زمانی تشخیص داده می شود که علائم بسیار بیشتر از حد انتظار برای سن رشد فرد باشد و باعث ناراحتی یا مشکلات عمده در انجام فعالیت های روزانه شود. علائم ممکن است شامل موارد زیر باشد:
اختلال اضطراب جدایی ممکن است همراه با حملات پانیک رخ دهد. حملات پانیک حملات مکرر احساس ناگهانی اضطراب و ترس یا وحشت شدید است که در عرض چند دقیقه به اوج خود می رسد.
اختلال اضطراب جدایی معمولاً بدون درمان از بین نمی رود و می تواند منجر به اختلال هراس و سایر اختلالات اضطرابی در بزرگسالی شود.
اگر در مورد اضطراب جدایی فرزندتان نگرانی دارید، با پزشک اطفال یا سایر متخصصان مراقبت های بهداشتی صحبت کنید.
گاهی اوقات، اضطراب جدایی می تواند با استرس زندگی که منجر به جدایی از یک عزیز می شود، ایجاد شود. به عنوان مثال می توان به طلاق والدین، تغییر مدرسه، نقل مکان به مکان جدید یا مرگ یکی از عزیزان اشاره کرد. ژنتیک ممکن است در اضطراب جدایی و تبدیل شدن به اختلال اضطراب جدایی نقش داشته باشد.
اختلال اضطراب جدایی اغلب در دوران کودکی شروع می شود. اما ممکن است تا سنین نوجوانی و گاهی تا بزرگسالی ادامه یابد.
عوامل خطر ممکن است شامل موارد زیر باشد:
اختلال اضطراب جدایی باعث ناراحتی و مشکلات عمده در عملکرد در خانه، در موقعیت های اجتماعی، یا در محل کار یا مدرسه می شود.
اختلالاتی که می تواند همراه با اختلال اضطراب جدایی رخ دهد عبارتند از:
هیچ راه مطمئنی برای جلوگیری از اختلال اضطراب جدایی در کودک شما وجود ندارد، اما این پیشنهادات ممکن است کمک کننده باشد.
تشخیص اختلال اضطراب جدایی شامل پی بردن به اینکه آیا کودک شما در حال گذراندن یک مرحله معمولی از رشد است یا اینکه علائم آنقدر جدی هستند که به عنوان اختلال اضطراب جدایی در نظر گرفته شود. پس از رد هر گونه شرایط پزشکی، پزشک اطفال ممکن است شما را به یک متخصص سلامت روان با تخصص در زمینه اختلالات اضطرابی در کودکان ارجاع دهد.
برای کمک به تشخیص اختلال اضطراب جدایی، یک متخصص سلامت روان احتمالاً با شما و فرزندتان معمولاً با هم و همچنین جداگانه صحبت خواهد کرد. گاهی اوقات یک مصاحبه ساختاریافته ارزیابی روانشناختی نامیده می شود، شامل صحبت در مورد افکار، احساسات و رفتار است.
اختلال اضطراب جدایی معمولاً ابتدا با روان درمانی درمان می شود. گاهی اوقات اگر درمان به تنهایی مؤثر نباشد از دارو نیز استفاده می شود. روان درمانی شامل کار با یک درمانگر آموزش دیده برای کاهش علائم اضطراب جدایی است.
درمان شناختی رفتاری (CBT) شکل موثری از درمان برای اختلال اضطراب جدایی است. درمان قرار گرفتن در معرض، بخشی از CBT ، برای اضطراب جدایی مفید است. در طول این نوع درمان، کودک شما میتواند یاد بگیرد که چگونه با ترسهای مربوط به جدایی و عدم اطمینان روبرو شود و آن را مدیریت کند. همچنین، والدین می توانند یاد بگیرند که چگونه به طور موثر حمایت عاطفی و تشویق استقلال متناسب با سن کودک داشته باشند.
گاهی اوقات، اگر علائم اضطراب شدید باشد و کودک به تنهایی در درمان پیشرفت نکند، ترکیب دارو با CBT ممکن است مفید باشد. داروهای ضد افسردگی به نام مهارکننده های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs) ممکن است گزینه ای برای کودکان بزرگتر و بزرگسالان باشد.
در حالی که اختلال اضطراب جدایی با درمان حرفه ای بهتر می شود، شما همچنین می توانید این مراحل را برای کمک به کاهش اضطراب جدایی کودک خود انجام دهید:
