به زنانی که در سن باروری هستند و فیبرومهای علامتدار دارند، معمولاً به جای هیسترکتومی، جراحی برداشتن فیبروم ( میومکتومی ) پیشنهاد میشود تا باروری آنها حفظ شود.
برداشتن فیبرومها میتواند با خونریزی گسترده ، خطر آسیب بیشتر و تضعیف رحم و خطر پارگی رحم در دوران بارداری همراه باشد .
دادههای اخیر شامل بیش از ۶۰۰ زن که تحت عمل جراحی برداشتن فیبروم قرار گرفته بودند، نشان داد که بیمارانی که بیش از شش فیبروم آنها برداشته شده بود، نسبت به افرادی که شش فیبروم یا کمتر برداشته بودند، احتمال کمتری برای بارداری پس از میومکتومی داشتند (۲۲.۹ درصد در مقابل ۷۰.۸ درصد).
محققان دریافتند زنانی که بیش از شش فیبروم برداشتهاند، ممکن است به اندازه زنانی که شش فیبروم یا کمتر دارند، از عمل جراحی برداشتن فیبروم بهرهمند نشوند.
اجماع عمومی این است که فیبرومهایی که به داخل حفره رحم بیرون زدهاند، نیاز به برداشتن دارند، زیرا با ناباروری و شکست لانهگزینی مرتبط هستند .
فیبرومها به طرق مختلف بر باروری زنان تأثیر میگذارند. اگر به داخل حفره رحم بیرون زده باشند، بر لانهگزینی تأثیر میگذارند. همچنین، همین نوع فیبرومها منجر به قاعدگیهای شدید میشوند و به همین دلیل، تخمک بارور شده ممکن است همراه با خون از بدن خارج شود.
همچنین، فیبرومها مواد شیمیایی خاصی (اینترلوکینها و سیتوکینها) را در داخل حفره رحم ترشح میکنند که میتواند در لانهگزینی و ادامه بارداری اختلال ایجاد کند.
