×
زوجدرمانی متمرکز بر هیجان، نوع خاصی از رواندرمانی زوجین است که نشان داده شده است به 3 زوج از هر 4 زوج کمک میکند تا روابط خود را از طریق ایجاد دلبستگی ایمنتر و محبت آمیز به یکدیگر بهبود بخشند. در جلسات اولیه، درمانگر با زوجین کار می کند تا نحوه تعامل آنها با یکدیگر را ارزیابی کند و الگوهای تعارض را در روابطشان کاهش دهد. مرحله بعدی درمان بر بهبود ارتباطات و ایجاد پیوندهای جدید برای تعمیق و تقویت رابطه متمرکز است. در مرحله نهایی درمان، بهبود مهارتهای ارتباطی و روشهای جدید برقراری ارتباط در خارج از اتاق درمان، تثبیت و تمرین میشود.
زوج ها معمولاً یک بار در هفته به مدت چند ماه بسته به نیاز زوج با یک درمانگر ملاقات می کنند. زوج درمانی به شرکای زندگی کمک می کند تا ارزش عشق، راحتی و حمایتی که با یک رابطه ایمن همراه است را درک کنند.
روان درمانی یک درمان مبتنی بر شواهد است که مبتنی بر تئوری و گفت و گوهای مبتنی بر مهارت (مکالمات) است. این یک محیط حمایتی، بدون قضاوت و ایمن را فراهم می کند که به شما امکان می دهد آشکارا با یک متخصص سلامت روان صحبت کنید که هدفمند و به طور ویژه آموزش دیده است تا به شما در حل مسائلی که دارید کمک کند.
در طول جلسات، شما و متخصص سلامت روانتان برای شناسایی و تغییر افکار و رفتارهایی که شما را از داشتن بهترین زندگی باز می دارد، کار خواهید کرد. فرکانس بین جلسات بسته به شرایطی که تحت درمان هستید، سبک زندگی و عملکرد درمانگر شما متفاوت است.
از آنجایی که گفتگو بخش اصلی روان درمانی است، شما باید به طور فعال در درمان شرکت کنید. اعتماد و رابطه بین شما و درمانگرتان برای همکاری موثر و بهره مندی از درمان ضروری است.
متخصصان سلامت روان رازداری و حفظ حریم خصوصی شما را در اولویت قرار می دهند. در واقع، این بخشی از اصول اخلاق حرفه ای آنهاست. متخصصان سلامت روان که محرمانه بودن بیمار را نقض می کنند، در خطر از دست دادن توانایی خود در انجام درمان در آینده هستند.
با این حال، اگر نشان دهید که قصد دارید به خود یا دیگران آسیب برسانید، متخصص سلامت روان شما موظف است برای محافظت از شما و/یا ایمنی دیگران آن را به مقامات گزارش دهد. آنها همچنین باید سوء استفاده ، استثمار یا بی توجهی به کودکان، سالمندان یا افراد دارای معلولیت را گزارش کنند.
شما همیشه می توانید به متخصص سلامت روان خود اجازه کتبی بدهید تا در صورت تمایل، تمام یا بخشی از بحث های خود را با ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی اولیه، اعضای خانواده، معلمان یا هر شخص دیگری در میان بگذارد.
تحقیقات نشان می دهد که حدود 75 درصد از افرادی که در روان درمانی شرکت می کنند، نوعی مزیت را تجربه می کنند و می توانند روز به روز بهتر عمل کنند.
مطالعات همچنین نشان می دهد که روان درمانی احساسات و رفتارها را بهبود می بخشد و با تغییرات مثبت در مغز و بدن شما مرتبط است. مزایای دیگر ممکن است شامل موارد زیر باشد:
با این حال، گفتار درمانی برای همه مناسب نیست. اگر شما:
سرطان ژنیکولوژیک بیماری است که در آن سلولهای اندامهای تناسلی زنان بدون کنترل رشد میکنند. پنج نوع اصلی سرطان زنان عبارتند از: دهانه رحم، تخمدان، رحم، واژن و فرج. (نوع ششم سرطان زنان، سرطان بسیار نادر لوله فالوپ است.)برای مشاوره با متخصص زنان در تهران با مطب دکتر طاهره فروغی فر تماس بگیرید.
هر سرطان زنانه منحصر به فرد است، با علائم و نشانه های مختلف، عوامل خطر متفاوت (چیزهایی که ممکن است شانس ابتلا به بیماری را افزایش دهد) و استراتژی های پیشگیری متفاوت.
انواع مختلفی از درمان جایگزینی هورمون (HRT) موجود است.
آنها می توانند:
نوع HRT که برای شما بهترین است به عوامل مختلفی بستگی دارد، مانند اینکه آیا هیسترکتومی کرده اید، در چه مرحله ای از یائسگی هستید و ترجیحات شخصی شما.برای مشاوره با دکتر تزریق ژل به واژن در تهران اینجا کلیک کنید.
اگر در نظر دارید HRT مصرف کنید، با پزشک عمومی در مورد گزینه های مناسب خود صحبت کنید.
HRT جایگزین هورمون هایی می شود که بدن شما با یائسگی کمتر تولید می کند.
یائسگی زمانی است که دوره های شما به دلیل کاهش سطح هورمون متوقف می شود. معمولاً زنان 45 تا 55 ساله را مبتلا میکند، اما ممکن است زودتر اتفاق بیفتد. هرکسی که پریود می شود را تحت تاثیر قرار می دهد.
این هورمون ها عمدتاً استروژن و پروژسترون هستند که برای همه چیز از چرخه های قاعدگی، تخمک گذاری و بارداری گرفته تا سلامت استخوان ضروری هستند.
تستوسترون در حال حاضر برای درمان علائم یائسگی مجوز ندارد، اما پزشک متخصص می تواند آن را تجویز کند.
HRT شامل مصرف استروژن و پروژسترون (HRT ترکیبی) یا فقط مصرف استروژن (HRT فقط با استروژن) است.
اگر رحم خود را در طول هیسترکتومی برداشته اید، HRT فقط با استروژن توصیه می شود .
اگر هنوز رحم دارید، باید هم استروژن و هم پروژسترون مصرف کنید. مصرف هر دو به محافظت در برابر خطر سرطان رحم کمک می کند.
شما می توانید استروژن خود را از قرص، چسب، اسپری یا ژل دریافت کنید . پروژسترون شما می تواند از مصرف قرص یا استفاده از یک سیستم داخل رحمی (IUS) مانند کویل Mirena باشد. استفاده از 2 نوع جداگانه هورمون HRT ترکیبی مورد نیاز شما را فراهم می کند.
شما همچنین می توانید از HRT استفاده کنید که از قبل حاوی استروژن و پروژسترون است.
عفونت واژن ممکن است توسط باکتری ها، مخمرها و سایر ارگانیسم های عفونی ایجاد شود.
برخی شرایط ممکن است عفونت را بیشتر کند:
کاهش اسیدیته (افزایش pH) در واژن: pH واژن معمولا اسیدی است. یائسگی، مایع منی، استفاده از محصولات واژینال یا عفونت می تواند pH واژن را تغییر دهد. هنگامی که اسیدیته واژن کاهش می یابد، تعداد باکتری های محافظ (لاکتوباسیل ها) که به طور معمول در واژن زندگی می کنند کاهش می یابد و تعداد باکتری هایی که می توانند باعث التهاب شوند افزایش می یابد و گاهی اوقات منجر به واژینوز باکتریایی می شود .
تحریک یا آلرژی: تحریک بافت های واژن (به عنوان مثال، به دلیل واکنش به انواع خاصی از صابون یا سایر محصولات واژن) می تواند منجر به ترک یا زخم شود که دسترسی به جریان خون را برای باکتری ها و مخمرها فراهم می کند.
قرار گرفتن طولانی مدت در معرض رطوبت: اگر فرج یا واژن برای مدت طولانی در معرض رطوبت باشد (مثلاً به دلیل نشستن در حمام یا عدم تعویض مکرر پدهای قاعدگی یا بی اختیاری)، ممکن است رشد باکتری ها و مخمرها را تشویق کند.
قرار گرفتن در معرض باکتری از منابع دیگر: باکتری های سیستم گوارشی ممکن است وارد واژن شوند و تعادل باکتری ها را تغییر دهند یا باعث عفونت شوند. به عنوان مثال، اگر ماده مدفوع مقعد با واژن تماس پیدا کند، باکتری می تواند وارد شود. راه های جلوگیری از این امر شامل تمیز نگه داشتن ناحیه و پاک کردن آن از جلو به عقب پس از ادرار یا اجابت مزاج است.
آسیب بافتی: اگر بافت های لگن آسیب ببینند، دفاع طبیعی بدن ضعیف می شود. آسیب می تواند ناشی از بارداری یا زایمان، جراحت، جراحی، داروها، سرطان یا پرتودرمانی باشد.
برخی از علل خاص عفونت واژن در میان گروه های سنی خاص شایع تر است.
در کودکان، عفونت های واژن معمولاً توسط باکتری های مدفوع از ناحیه مقعد ایجاد می شود. این باکتریها ممکن است زمانی به واژن منتقل شوند که دختران، بهویژه در سنین 2 تا 6 سال، پس از دفع ادرار یا اجابت مزاج از پشت به جلو پاک میشوند یا ناحیه مقعد و ناحیه تناسلی را پس از اجابت مزاج به اندازه کافی تمیز نمیکنند. لمس مکرر ناحیه تناسلی نیز ممکن است این باکتری ها را به واژن منتقل کند، به خصوص اگر دختران پس از اجابت مزاج دست های خود را نشویید.
گاهی اوقات، کودکان اشیای کوچک (مانند دستمال کاغذی) را در حفره های بدن از جمله واژن قرار می دهند. یک جسم قرار داده شده در واژن ممکن است باعث عفونت واژن شود.
سوء استفاده جنسی یکی دیگر از دلایل احتمالی است. عفونتهای مقاربتی ، از جمله آنهایی که باعث عفونت واژن میشوند، میتوانند در حین آزار جنسی سرایت کنند.
کرم های سوزنی ممکن است باعث عفونت واژن نیز شوند.
|
|
تغییرات هورمونی کمی قبل و در طول دوره های قاعدگی یا در طول بارداری می تواند اسیدیته واژن را کاهش دهد، مانند دوش، استفاده از اسپرم کش ها و مایع منی. کاهش اسیدیته می تواند تعادل باکتری ها را تغییر دهد و خطر التهاب یا عفونت را افزایش دهد.
ماندن طولانی مدت تامپون می تواند منجر به عفونت شود، احتمالاً به این دلیل که تامپون ها محیط گرم و مرطوبی را فراهم می کنند که باکتری ها می توانند رشد کنند و استفاده طولانی مدت می تواند واژن را تحریک کند.
|
|
پس از یائسگی، سطح استروژن در خون کاهش می یابد. در نتیجه، بافتهای واژن نازکتر، خشکتر و شکنندهتر میشوند. ترک ها یا زخم ها ممکن است ایجاد شود که دسترسی باکتری ها یا مخمرها را فراهم می کند. همچنین اسیدیته واژن کاهش می یابد و خطر عفونت را افزایش می دهد.
زنانی که بی اختیاری ادرار یا مدفوع دارند و/یا در رختخواب محصور هستند ممکن است در تمیز نگه داشتن ناحیه تناسلی مشکل داشته باشند. قرار گرفتن طولانی مدت در معرض ادرار و مدفوع می تواند منجر به عفونت شود.
در هر سنی، شرایطی که خطر ابتلا به عفونت واژن را افزایش میدهند عبارتند از
تحریک بافت فرج یا واژن یا یک واکنش آلرژیک
آسیب به بافت های فرج، واژن یا لگن
علائم واژینیت ممکن است در اثر مواجهه با ارگانیسم های عفونی ایجاد شود. برای مثال، واژینیت ممکن است ناشی از حساسیت (حساسیت) یا تحریک ناشی از اسپریها یا عطرهای بهداشتی، پدهای قاعدگی، صابونهای لباسشویی، سفیدکنندهها، نرمکنندههای پارچه، رنگهای پارچه، الیاف مصنوعی، افزودنیهای آب حمام، دستمال توالت، اسپرمکشها، روانکنندههای واژن باشد. یا در برخی افراد کاندوم لاتکس یا حلقه ها یا دیافراگم های ضد بارداری
آسیب به بافت های فرج، واژن یا لگن ممکن است به دلیل بارداری و زایمان، آسیب، جراحی، داروها، سرطان یا پرتودرمانی رخ دهد. بافت آسیب دیده در برابر عفونت آسیب پذیرتر است. به ندرت، زایمان، جراحی یا پرتودرمانی ممکن است منجر به فیستول (ارتباط غیرطبیعی) بین روده و اندامهای تناسلی داخلی شود که میتواند به باکتریهای روده اجازه دهد آنها را آلوده کند.
POI معمولاً از نظر بالینی با اختلالات قاعدگی (الیگو- یا آمنوره)، ناباروری یا علائم یائسگی (مانند گرگرفتگی، تغییرات خلقی، علائم دستگاه تناسلی، عرق شبانه) تظاهر می کند. با این حال، ممکن است برای سالهای متمادی ناشناخته بماند، بهویژه اگر زنی از داروهای ضد بارداری هورمونی استفاده کند.
POI می تواند با اختلالات کروموزومی (مانند سندرم ترنر)، شرایط خود ایمنی (مانند کم کاری تیروئید، بیماری آدیسون)، سابقه خانوادگی POI یا عوامل محیطی مانند سیگار کشیدن مرتبط باشد. با این حال، اغلب ایدیوپاتیک است.
تشخيص POI بايد در هر زن زير 40 سال با سابقه بيش از چهار ماه اوليگو- يا آمنوره در غياب هر علت ديگري براي آمنوره ثانويه (مثلاً حاملگي، استفاده از ضد بارداري هاي هورموني، بي اشتهايي) مشكوك باشد. تشخیص رسمی نیاز به آزمایش هورمون محرک فولیکول سرم (FSH) در حداقل دو نوبت با فاصله حداقل چهار تا شش هفته دارد. دو سطح FSH در محدوده یائسگی، یعنی IU> 40 نشان دهنده POI است.
تشخیص POI میتواند برای یک زن ناراحتکننده باشد، بهویژه اگر همراه با ارائه ناباروری باشد و زنان باید از حمایت روانشناختی مناسب برخوردار شوند و به منابع مفید راهنمایی شوند.
بررسی بیشتر POI معمولاً به آزمایش ژنتیکی و غربالگری برای شرایط خودایمنی اساسی نیاز دارد. POI با پوکی استخوان همراه است. بنابراین، زنان باید از نظر پوکی استخوان (مثلاً از طریق اسکن DEXA) غربالگری شوند و سلامت استخوان را بهینه کنند (مثلاً اطمینان از جایگزینی ویتامین D در صورت نیاز، تشویق به ورزش منظم با تحمل وزن، ترک سیگار). POI همچنین با افزایش خطر بیماری قلبی عروقی (CVD) همراه است و زنان باید از نظر CVD غربالگری شوند و هر گونه عامل خطر قابل اصلاح مورد توجه قرار گیرد.
به همه زنان مبتلا به POI باید در صورت عدم وجود هرگونه منع مصرف، درمان جایگزین هورمونی (HRT) با استروژن ارائه شود. HRT باید تا سن 50 سالگی ادامه یابد زیرا نشان داده شده است که خطر پوکی استخوان و بیماری های قلبی عروقی را در زنان مبتلا به POI کاهش می دهد.
زنان با رحم دست نخورده معمولاً به محافظت از آندومتر از طریق پروژسترون خوراکی یا سیستم داخل رحمی آزادکننده لوونورژسترل نیاز دارند.
باروری اغلب یک نگرانی برای زنان مبتلا به POI است. علیرغم تشخیص POI، تخمک گذاری خود به خودی شایع است و ناباروری مطلق را نمی توان فرض کرد. بنابراین، پیشگیری از بارداری باید در زنان مبتلا به POI که تمایلی به بارداری ندارند توصیه شود. زنانی که مایل به باردار شدن هستند باید برای بررسی درمان های کمک باروری که اغلب شامل استفاده از تخمک اهدایی یا جنین است به خدمات متخصص ارجاع داده شوند.
p id="mntl-sc-block_1-0" class="comp mntl-sc-block mntl-sc-block-html" style="box-sizing: inherit; margin: 0px 0px 1.2rem; border: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline; font-size: 16px; font-weight: 400; background: #ffffff 0px 0px; font-family: Merriweather, verdana, arial, serif; counter-reset: section 0; color: #212121; font-style: normal; font-variant-ligatures: normal; font-variant-caps: normal; letter-spacing: normal; text-indent: 0px; text-transform: none; word-spacing: 0px; -webkit-text-stroke-width: 0px; white-space: normal; text-decoration-thickness: initial; text-decoration-style: initial; text-decoration-color: initial; text-align: right;">اسمگماتجمع بی ضرر چربی های پوست، سلول های پوست، عرق و سایر مایعات در چین های اندام تناسلی است. معمولاً در زیر پوست ختنه گاه آلت تناسلی ، اطراف کلیتوریس یا در چین های لابیا یافت می شود . اسمگما دارای قوام پنیر مانند و به طور کلی بوی نامطبوع است. <!--StartFragmentspan style="box-sizing: inherit; vertical-align: inherit;">برای مشاوره عمل جراحی کلیتوریس در تهران با دکتر طاهره فروغی فر تماس بگیرید<!--EndFragment
در حالی که اسمگما به عنوان روان کننده طبیعی عمل می کند و به رابطه جنسی کمک می کند، تجمع بیش از حد آن می تواند باعث التهاب و سایر عوارض شود. اسمگما عفونت نیست، اما در صورت عدم رعایت بهداشت می تواند منجر به عفونت شود.
اسمگما ترکیبی طبیعی از روغنها، مایعات و سلولهای مرده پوست است که به صورت تودهای سفید و تودهای شکل میگیرد. تجمع عمدتاً در قسمتهایی از اندام تناسلی که دائماً مرطوب هستند و در نزدیکی غدد تولیدکننده عرق و روغن قرار دارند، رخ میدهد.
اسمگما با ریزش طبیعی سلول های پوست شکل می گیرد. سپس سلول ها با عرق تولید شده توسط آپوکرین مخلوط می شوندغدد و چربی های پوست تولید شده توسط غدد چربی . این مخلوط با ساییده شدن بافت ها بر روی بافت ها سفید رنگ می شود و هوا را به توده وارد می کند.
در زنان، غدد آپوکرین و چربی در اندام تناسلی خارجی به نام فرج یافت می شوند . این مایعات از قسمت بیرونی فرج، از جمله لابیا بزرگ، به قسمت داخلی متشکل از لابیا مینور و کلیتوریس حرکت می کنند.
در مردان، غدد آپوکرین در زیر پوست ختنه گاه به همراه نوع خاصی از غدد چربی به نام غدد تایسون که در زیر لبه سر آلت تناسلی وجود دارد، یافت می شود. در حالی که ختنه (برداشتن پوست ختنه گاه با جراحی) می تواند تولید اسمگما را تا حد زیادی کاهش دهد، آن را به طور کامل متوقف نمی کند.
تولید اسمگما اگرچه در دوران کودکی کم است، اما از نوجوانی تا بلوغ جنسی افزایش مییابد و روانکاری طبیعی را فراهم میکند که به مقاربت جنسی کمک میکند. از میانسالی به بعد، تولید کاهش می یابد تا زمانی که عملاً هیچ اسمگما در افراد مسن تولید نمی شود.
کلمه "smegma" از کلمه لاتین برای صابون یا مواد شوینده گرفته شده است. این ویژگی ظاهر کلی این توده های سفید و توده ای است که ممکن است در ابتدا نرم و لطیف به نظر برسند اما به طور فزاینده ای شکننده و پنیر مانند می شوند.
اسمگما به طور کلی در برجستگی ها و چین های اندام تناسلی زن و مرد تجمع می یابد.
در مردان، اسمگما معمولاً یافت می شود:
در زنان، اسمگما معمولاً یافت می شود:
محیط مرطوب درون این چین های پوستی محیط ایده آلی را برای باکتری ها فراهم می کند. در مدت زمان نسبتاً کوتاهی، رشد باکتری در تودههای تودهای میتواند باعث تخمیر شود که منجر به بوی نامطبوع و شبیه شیر ترش میشود.
اسمگما به طور طبیعی ایجاد می شود و اگر بهداشت روزانه را رعایت کنید جای نگرانی نیست. با این حال، اگر اجازه انباشتگی داده شود، می تواند به برخی از شرایط سلامتی کمک کند.
شش عارضه شایع و غیر معمول مرتبط با اسمگما عبارتند از:
اسمگما که در اطراف کلیتوریس انباشته می شود می تواند سخت شود و باعث چسبیدن هود کلیتورال به شفت شود و باعث چسبندگی کلیتورال شود. "چسبندگی" اصطلاح پزشکی است که چسبندگی بافت ها را به هم توصیف می کند.
هنگامی که این اتفاق می افتد، ممکن است فرد این موارد را تجربه کند:
چسبندگی کلیتور را معمولاً می توان با تمیز کردن کلیتوریس با آب و صابون ملایم و احتمالاً روغن بچه پاک کرد. صابون های مخصوص زنانه لازم نیست و فقط ممکن است باعث تحریک بیشتر شود.
در موارد شدید ممکن است نیاز به یک نوع جراحی، معروف به لیز جراحی، برای جدا کردن هود از شفت باشد. 5
مروارید اسمگما که به اسمگما نیز معروف استیا مروارید کراتین، یک بیماری بی ضرر است که پسران ختنه نشده را تحت تاثیر قرار می دهد که در آن توپی از اسمگما بین پوست ختنه گاه و سر آلت تناسلی گیر می کند.
پسران جوان تحت تأثیر قرار می گیرند زیرا پوست ختنه گاه و سر آلت تناسلی در بدو تولد به هم چسبیده اند و تنها در دوران کودکی به تدریج از هم جدا می شوند. اگر اسمگما قبل از جدا شدن به دام بیفتد، یک توده سفت و سفید رنگ از طریق پوست ختنه گاه دیده می شود.
مروارید اسمگما نه دردناک است و نه حساس و معمولاً به خودی خود برطرف می شود. در حالی که گاهی اوقات مروارید را می توان به صورت دستی با فشار دادن آن به بالای پوست ختنه گاه استخراج کرد، انجام این کار ممکن است باعث جدا شدن بافت ها شود و باعث درد و خونریزی شود.
درمان ADHD برای کودکان فقط مصرف دارو نیست. درمانهای مؤثر دیگری وجود دارد که میتواند به کودکان مبتلا به اختلال بیشفعالی کمبود توجه (ADHD یا ADD) کمک کند تا توانایی توجه، کنترل رفتار تکانشی و مهار بیشفعالی را بهبود بخشند.
وعدههای غذایی مغذی، بازی و ورزش، یادگیری مهارتهای مقابلهای جدید، و بهبود مهارتهای اجتماعی، همگی بخشی از یک برنامه درمانی متعادل هستند که میتواند عملکرد کودک شما را در مدرسه بهبود بخشد، روابط او را با دیگران تقویت کند، و استرس و ناامیدی را برای او و شما کاهش دهد. کل خانواده
محرک هایی مانند ریتالین و آدرال اغلب برای ADHD تجویز می شوند، اما ممکن است بهترین گزینه برای کودک شما نباشند – و مطمئنا تنها درمان نیستند.
داروهای ADHD ممکن است به کودک شما کمک کند حداقل در کوتاه مدت بهتر تمرکز کند یا بی حرکت بنشیند. اما تا به امروز، شواهد کمی مبنی بر بهبود پیشرفت تحصیلی، روابط، یا مسائل رفتاری در دراز مدت وجود دارد. و حتی در کوتاه مدت، دارو تمام مشکلات را حل نمی کند یا به طور کامل علائم ADHD را از بین نمی برد.
علاوه بر این، نگرانی هایی در مورد تأثیراتی که این داروهای قدرتمند ممکن است بر مغز در حال رشد کودک داشته باشند، وجود دارد. و عوارض جانبی - مانند تحریک پذیری، از دست دادن اشتها و بی خوابی - نیز می تواند مشکل ساز باشد.
نتیجه نهایی: دارو یک ابزار است، نه یک درمان.
هرکسی به طور متفاوتی به داروهای ADHD پاسخ می دهد . برخی از کودکان بهبود چشمگیری را تجربه می کنند در حالی که برخی دیگر تسکین کمی را تجربه می کنند. عوارض جانبی نیز از کودکی به کودک دیگر متفاوت است و برای برخی از فواید آن بسیار بیشتر است. از آنجایی که واکنش هر فرد متفاوت است، یافتن دارو و دوز مناسب زمان بر است.
دارو برای ADHD زمانی موثرتر است که با سایر درمان ها ترکیب شود . اگر فرزند شما از سایر روشهای درمانی که مهارتهای مقابلهای جدید را میآموزد نیز بهرهمند شود، سود بیشتری از داروهای شما میبرد.
داروی ADHD همیشه باید به دقت تحت نظر باشد . درمان دارویی برای ADHD بیشتر از مصرف یک قرص و فراموش کردن آن است. پزشک کودک شما باید عوارض جانبی را تحت نظر داشته باشد، احساس کودک شما را بررسی کند و دوز را متناسب با آن تنظیم کند. زمانی که دارو برای ADHD به دقت کنترل نشود، تاثیر کمتری دارد و خطر بیشتری دارد.
اگر تصمیم میگیرید که فرزندتان دارو مصرف کند، به این معنی نیست که او باید برای همیشه از دارو استفاده کند . اگر چه مصرف مکرر هیچ دارویی بی خطر نیست، اما اگر اوضاع خوب پیش نمی رود، می توانید با خیال راحت تصمیم بگیرید که درمان ADHD فرزندتان را با دارو متوقف کنید. اگر میخواهید که فرزندتان مصرف دارو را متوقف کند، حتماً پزشک خود را از برنامههای خود مطلع کنید و با او همکاری کنید تا داروها را به آرامی کاهش دهد.
به عنوان والدین، شما تأثیر زیادی در درمان فرزندتان دارید. شواهد نشان می دهد که خوردن یک رژیم غذایی سالم، ورزش زیاد و انتخاب های هوشمندانه روزانه دیگر می تواند به کودک شما در مدیریت علائم ADHD کمک کند. این بدان معناست که فرزند شما می تواند درمان ADHD را از امروز در خانه آغاز کند.
ورزش یکی از ساده ترین و موثرترین راه ها برای کاهش علائم ADHD است. فعالیت بدنی بلافاصله سطح دوپامین، نوراپی نفرین و سروتونین مغز را افزایش می دهد که همه اینها بر تمرکز و توجه تأثیر می گذارد. به این ترتیب، ورزش و داروهای ADHD مانند ریتالین و آدرال به طور مشابه عمل می کنند. اما برخلاف داروهای ADHD، ورزش نیازی به نسخه ندارد و عاری از عوارض جانبی است.
فعالیت هایی که نیاز به توجه دقیق به حرکات بدن دارند، مانند رقص، ژیمناستیک، هنرهای رزمی، یوگا، کشتی، و اسکیت برد، به ویژه برای کودکان مبتلا به ADHD مفید هستند. ورزش های تیمی نیز انتخاب خوبی هستند. عنصر اجتماعی آنها را جذاب نگه می دارد.
کار درمان روانکاوی بر این نظریه استوار است که فرآیندهای ناخودآگاه بر افکار، احساسات و رفتار شما تأثیر می گذارد. درمانگر به شما کمک می کند تا از این فرآیندهای ناخودآگاه و چگونگی تأثیر آنها بر زندگی خود آگاه شوید.
هدف درمان روانکاوی این است که به شما کمک کند تا بینش خود را به دست آورید تا در صورت تمایل بتوانید تغییراتی در زندگی خود ایجاد کنید. این یک درمان طولانی مدت است که معمولاً چندین سال طول می کشد. همچنین نیازمند تعهد زیادی هم از طرف درمانگر و هم از طرف مراجع است.
p style="box-sizing: inherit; border: 0px; font-size: 16px; font-style: normal; font-weight: 400; outline: 0px; padding: 0px 0px 7.95px; vertical-align: baseline; color: #000000; line-height: 1.8; font-family: -apple-system, BlinkMacSystemFont, Segoe UI, Roboto, Oxygen-Sans, Ubuntu, Cantarell, Helvetica Neue, sans-serif; font-variant-ligatures: normal; font-variant-caps: normal; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-align: justify; text-indent: 0px; text-transform: none; widows: 2; word-spacing: 0px; -webkit-text-stroke-width: 0px; white-space: normal; background-color: #ffffff; text-decoration-thickness: initial; text-decoration-style: initial; text-decoration-color: initial; margin: 0px 0px 0px !important 0px;">درمان مبتنی بر این ایده است که افراد از انگیزه رفتار آنها آگاه نیستند. درمانگر به شما کمک می کند تا افکار، احساسات و انگیزه های خود را کشف کنید تا بینش خود را به دست آورید. این می تواند در ایجاد تغییرات در زندگی شما در صورت تمایل مفید باشد. <!--StartFragmentspan style="box-sizing: inherit; vertical-align: inherit;">برای ارتباط با بهترین مرکز روانکاوی در تهران اینجا کلیک کنید<!--EndFragmentرویکرد روانکاوی یک درمان طولانی مدت است که نیاز به زمان و تعهد زیادی هم از طرف درمانگر و هم از طرف مراجع دارد. این می تواند در کمک به شما برای درک بهتر خود مفید باشد تا بتوانید تغییرات مثبتی در زندگی خود ایجاد کنید. اگر علاقه مند به کسب اطلاعات بیشتر در مورد این روش هستید.
جلسات روان درمانی به صورت هفتگی و حدود 50 دقیقه برگزار می شود. درمانگر و بیمار رو به روی هم روی صندلی می نشینند و درمانگر گهگاه یادداشت برداری می کند.
اولین قدم این است که درمانگر با بیمار رابطه اعتماد ایجاد کند. این شامل شناخت آنها به عنوان یک شخص، علایق و ناخوشایندهای آنها، پیشینه خانوادگی آنها و غیره است. ممکن است زمان لازم باشد تا برخی از بیماران به اندازه کافی احساس راحتی کنند تا اطلاعات شخصی خود را با درمانگر به اشتراک بگذارند.
هنگامی که یک رابطه برقرار شد، درمانگر شروع به بررسی افکار و احساسات بیمار در مورد خودش و روابطش با دیگران می کند. این فرآیند به باز کردن هرگونه مشکل اساسی که ممکن است در زندگی بیمار ایجاد مشکل کند کمک می کند.
فواید زیادی در درمان روانکاوی وجود دارد. برخی از این مزایا شامل موارد زیر است:
روان درمانی همیشه به درک افکار کمک می کند. می تواند به افراد کمک کند تا ضمیر ناخودآگاه خود و ریشه مشکلات خود را کشف کنند. همچنین ممکن است به آنها کمک کند تا دیدگاه های جدیدی در زندگی خود پیدا کنند.
درمان روانکاوی منجر به خودآگاهی بیشتر می شود. مردم در مورد خود به روشی عمیق تر می آموزند و می توانند ببینند که چگونه با دنیای اطراف خود تعامل دارند. آنها همچنین در مورد افکار، احساسات و رفتارهای خود یاد می گیرند. این می تواند بسیار مفید باشد زیرا به افراد اجازه می دهد در صورت نیاز تغییراتی در زندگی خود ایجاد کنند.
درمان روانکاوی می تواند برای بسیاری از مشکلات مانند افسردگی، اضطراب، اعتیاد و مسائل مربوط به روابط استفاده شود. این یک نوع درمان بسیار همه کاره است که می تواند به افراد کمک کند تا با طیف وسیعی از مسائل مقابله کنند. گاهی اوقات، درمان روانکاوی تنها نوع درمانی است که می تواند به افراد کمک کند.
درمان روانکاوی به افراد این امکان را می دهد که با مشکلات خود روبرو شوند. این یک محیط امن و حمایتی را فراهم می کند که در آن افراد می توانند مسائل خود را بدون ترس از قضاوت بررسی کنند. این می تواند برای کسانی که با مشکلات دشوار دست و پنجه نرم می کنند بسیار مفید باشد. همچنین به افراد اجازه می دهد تا درک بهتری از خود و زندگی خود داشته باشند.
روان درمانی افراد را انعطاف پذیرتر می کند. آنها یاد می گیرند که چگونه با موقعیت های دشوار کنار بیایند و از شکست ها عقب نشینی کنند. این می تواند در زندگی بسیار مهم باشد زیرا به افراد اجازه می دهد با چالش هایی که بر سر راهشان قرار می گیرد کنار بیایند. همچنین به آنها کمک می کند تا بهتر با استرس و ناملایمات مقابله کنند.
این نوع درمان می تواند به حل تعارضات و بحران ها کمک کند. این به افراد اجازه می دهد تا راه حل هایی برای مشکلات خود در یک محیط امن و حمایتی بیابند. این می تواند برای کسانی که با مسائل دشوار دست و پنجه نرم می کنند بسیار مفید باشد.
روان درمانی منجر به روابط بهتر می شود. مردم در مورد خود به روشی عمیق تر می آموزند و می توانند ببینند که چگونه با دنیای اطراف خود تعامل دارند. آنها همچنین در مورد افکار، احساسات و رفتارهای خود یاد می گیرند. این می تواند بسیار مفید باشد زیرا به افراد اجازه می دهد در صورت نیاز تغییراتی در زندگی خود ایجاد کنند.
درمان روانکاوی شفافیت و بینش را در مورد عملکرد ذهن فراهم می کند. این به افراد کمک می کند تا بفهمند چرا کارهایی را که انجام می دهند انجام می دهند و چرا آن گونه که احساس می کنند احساس می کنند. این می تواند بسیار مفید باشد زیرا به افراد اجازه می دهد در صورت نیاز تغییراتی در زندگی خود ایجاد کنند.
افرادی که یک رویداد آسیب زا را تجربه کرده اند، اغلب ممکن است پس از آن به سختی با زندگی کنار بیایند. درمان روانکاوی می تواند در کمک به این افراد برای پردازش تروما و حرکت از آن بسیار مفید باشد. گاهی اوقات، این نوع درمان تنها نوعی است که می تواند به افراد کمک کند.
همه ما شایسته داشتن یک رابطه سالم هستیم. به زبان ساده، یک رابطه سالم بهترین ها را در شما به ارمغان می آورد. در اینجا هفت نشانه وجود دارد که باید به دنبال آنها باشید:
1. به یکدیگر اعتماد دارید
به شریک زندگی خود اعتماد دارید، به این معنی که به او اعتماد دارید، می توانید به او تکیه کنید و از نظر جسمی و عاطفی با او احساس امنیت کنید. بدون توجه به اینکه با چه کسی وقت می گذراند یا کجا می رود، به شریک خود اعتماد دارید.
وقتی در اعمال و گفتار خود ثابت قدم باشید (آنچه را که می گویید انجام می دهید و آنچه را که انجام می دهید می گویید)، در حال ایجاد اعتماد هستید.
برای مشاوره می توانید با بهترین کلینیک روانشناسی در تهران تماس بگیرید
2. از یکدیگر حمایت می کنید
یکدیگر را تشویق و الهام می دهید تا بهترین خود باشید و به رشد خود ادامه دهید. وقتی اتفاق منفی می افتد، شما و شریک زندگیتان برای راحتی و حمایت کنار یکدیگر هستید.
3. شما شرکای مساوی هستید
شما و شریک زندگیتان هر دو در رابطه حرفی برای گفتن دارید. از کارهایی که باید در آخر هفته انجام دهید تا تعداد فرزندانی که باید داشته باشید، با هم تصمیم می گیرید. شما یکدیگر را برابر می بینید - یکی از شرکا خود را در رابطه بهتر یا قدرتمندتر نمی بیند.
هر دوی شما نیز سهم عادلانه خود را در رابطه سهیم می کنید - شاید شریک زندگی شما نتواند آشپزی کند اما از خرید مواد غذایی مراقبت می کند.
4. شما می توانید خودتان باشید
شما لایق شریکی هستید که شما را همانطور که هستید دوست داشته باشد. بنابراین هویت خود را حفظ کنید و در مورد علایق و ناخوشایندهای خود صادق باشید، خصلت های خود را نشان دهید، لذت های گناهکار خود را آشکار کنید و به سرگرمی های خود ادامه دهید. شما آدم خودتان هستید، چه در رابطه باشید چه نباشید.
شما همدیگر را برای شخصی که در حال حاضر هستید قبول دارید. شما سعی نمی کنید یکدیگر را تغییر دهید.
شما همچنین زمانی را جدا از هم می گذرانید تا زمانی را به تنهایی بگذرانید، با دوستان خود ملاقات کنید و علایق خود را دنبال کنید.
5. شما به خوبی و صادقانه با یکدیگر ارتباط برقرار می کنید
شما و شریک زندگی خود احساس راحتی می کنید که افکار و احساسات خود را آزادانه و صادقانه به یکدیگر بیان کنید. یعنی هیچ موضوع ممنوعه ای وجود ندارد و هر دو احساس می کنید شنیده می شوند. ممکن است صحبت کردن در مورد مسائل سخت چالش برانگیز باشد، اما شرکای روابط سالم خودداری نمی کنند.
مشاجره طبیعی است، اما زوج های سالم منصفانه دعوا می کنند. هیچ اسمی وجود ندارد که بخواهد، سرزنش کند، یا فرض کند که شریک زندگی شما چه فکر یا احساسی دارد. هدف شما درک دیدگاه همسرتان است.
6. با هم خوش می گذرانید
از همراهی یکدیگر لذت می برید و خوش می گذرانید. این بدان معنا نیست که شما همیشه در ابر نهم هستید – اما زندگی مشترک شما در بیشتر مواقع شاد و مفرح است.
7. به یکدیگر احترام می گذارید
شما و شریک زندگی تان نه تنها به عنوان شریک بلکه به عنوان افراد منحصر به فرد به یکدیگر احترام می گذارید. شما به کرامت، آرزوهای یکدیگر احترام می گذارید و ارزش یکدیگر را می بینید.
شما می توانید در مورد آنچه که هر دو با آن راحت هستید، مرزهایی برای یکدیگر تعیین کنید، و این مرزها رعایت می شوند.
اختلال عملکرد جنسی هر مشکلی را توصیف می کند که مانع از تمایل فرد یا زوج به فعالیت جنسی یا لذت بردن از آن شود. اگرچه اختلال عملکرد جنسی بسیار شایع است و 43 درصد زنان و 31 درصد مردان را مبتلا می کند، اما بسیار قابل درمان است.
اختلال عملکرد جنسی ممکن است شامل موارد زیر باشد:
اختلال عملکرد جنسی می تواند ناشی از مسائل فیزیکی مانند:
مشکلات زنان و زایمان نیز می تواند باعث اختلال در عملکرد جنسی شود مانند:
شرایط اورولوژی در مردان می تواند منجر به اختلال عملکرد جنسی شود:
اختلال عملکرد جنسی می تواند ناشی از مسائل روانی یا عاطفی مانند:
افرادی که مشکلات جنسی دارند در صورت مشکوک شدن به علت فیزیکی باید به پزشک خود مراجعه کنند. متخصصان باتجربه ما با بیماران صحبت می کنند تا بفهمند آنها چه چیزی را تجربه می کنند. ما با یک ارزیابی کامل شروع می کنیم که شامل موارد زیر است:
گاهی اوقات، ممکن است یک یا چند آزمایش اضافی را توصیه کنیم، مانند:
در طول ارزیابی و برنامه ریزی درمان، متخصصان UT Southwestern عواملی مانند موارد زیر را در نظر می گیرند:
برای کمک به بیماران خود برای غلبه بر اختلال عملکرد جنسی، ما معمولاً با اطمینان از اینکه بیماران درمان مناسب برای هر بیماری زمینهای دریافت میکنند، شروع میکنیم. متخصصان ما همچنین انواع مختلفی از درمان ها را ارائه می دهند که به طور خاص برای بهبود عملکرد جنسی طراحی شده اند، مانند:
یک فکر مزاحم یک فکر ناخواسته است که به ذهن شما خطور می کند. شما می توانید این فکر را به صورت زیر تجربه کنید:
ممکن است توسط چیز دیگری تحریک شود. یا ممکن است بدون هیچ دلیل واضحی به ذهن شما خطور کند.
افکار مزاحم بسیار رایج هستند. تخمین زده می شود که ما هر روز هزاران فکر داریم. از آنجایی که ما افکار بسیار متفاوتی داریم، برخی از آنها تصادفی، بی معنی یا گیج کننده خواهند بود.
گاهی اوقات افکار مزاحم ممکن است ترسناک، شرم آور یا توهین آمیز به نظر برسند. آنها ممکن است بر خلاف ارزش ها یا اعتقادات ما باشند. به عنوان مثال، ممکن است در مورد آسیب رساندن به کسی فکر کنید. این می تواند برای شما تکان دهنده و ناراحت کننده باشد.
ما نمی توانیم افکار مزاحم را کنترل کنیم یا از شر آنها خلاص شویم. اما فقط به این دلیل که یک فکر به ذهن شما می رسد، به این معنی نیست که شما با آن موافق هستید یا درست است.
برای ما مبتلا به OCD، افکار مزاحم می توانند به وسواس تبدیل شوند. و کارهایی که برای خلاص شدن از شر افکار مزاحم انجام می دهیم، می توانند به اجبار تبدیل شوند.
همه افکار مزاحم دارند - آنها اغلب در ذهن شما ظاهر می شوند و سپس ناپدید می شوند. اما در ذهن ما مبتلایان به OCD، آنها بیپایان نشخوار میکنند و در نتیجه، ما معتقدیم که چیزی در مورد اینکه ما چه کسی هستیم میگوید.
وسواس زمانی اتفاق می افتد که مدیریت افکار مزاحم ما بسیار سخت است. آنها به ما احساس ناراحتی می کنند و تأثیر منفی بر زندگی روزمره ما می گذارند. نگرانی ها و تردیدهای ما ممکن است در ذهن ما گیر کند. ما ممکن است نگران این باشیم که منظور آنها چیست یا اینکه چرا از بین نخواهند رفت.
ممکن است احساس کنید که نمی توانید آنها را با دیگران به اشتراک بگذارید یا مشکلی در شما وجود دارد که باید آن را پنهان کنید. ممکن است از اینکه قادر به داشتن چنین افکاری هستید، شوکه یا مضطرب شوید.
در طول روز افکار ناخواسته ای به من دست می دهد، که بسیار ناراحت کننده است و بر توانایی من در تعامل با دیگران و تمرکز بر مطالعاتم تأثیر می گذارد.
اجبارها کارهای تکراری هستند که احساس می کنید باید برای کاهش ناراحتی یا عدم اطمینان ناشی از وسواس فکری انجام دهید.
ممکن است احساس کنید باید به انجام اجبار ادامه دهید تا زمانی که ناراحتی یا شک شما برطرف شود و اوضاع دوباره درست شود. شاید بدانید که انجام یک اجبار منطقی نیست. اما هنوز احساس می کنید که نمی توانید در برابر انجام آن مقاومت کنید.
اجبار ممکن است در ابتدا احساس بهتری در شما ایجاد کند. اما ممکن است متوجه شوید که هر چه بیشتر یک اجبار را انجام دهید، اصرار برای انجام مجدد آن بیشتر می شود. این می تواند وسواس و پریشانی را در درازمدت افزایش دهد و می تواند به چرخه غیر مفیدی از افکار و رفتار منجر شود.
اجبار می تواند بسیار وقت گیر، خسته کننده و طاقت فرسا باشد. آنها ممکن است مانع از ادامه زندگی روزمره یا انجام کارهایی شوند که می خواهید انجام دهید.
اجبار می تواند:
بدون اینکه متوجه باشم، شروع به انجام تشریفات کردم تا سعی کنم از شر این افکار خلاص شوم - "اجبارهایم". من هیچ آگاهی نداشتم که چه خبر است.
هر چیزی ممکن است اجباری شود. اگر بتوانید آن را انجام دهید، بگویید یا فکر کنید، ممکن است اجباری شود. گاهی اوقات این اجبار به وضوح با چیزی که شما نگران آن هستید مرتبط است. و گاهی اوقات کمتر مشخص خواهد شد. انواع اجبارهایی که انجام می دهید ممکن است در طول زمان تغییر کنند.
چند نمونه از اجبار در زیر ذکر شده است. انجام برخی از این کارها به این معنی نیست که شما OCD دارید. و ممکن است OCD داشته باشید اما اجبارهای متفاوتی نسبت به موارد ذکر شده در اینجا داشته باشید.
ممکن است به طور مکرر بررسی کنید:
ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی شما سابقه سلامتی شما را بررسی می کند و یک معاینه فیزیکی انجام می دهد. سایر آزمایشات ممکن است شامل موارد زیر باشد:
آزمایش ادرار آزمایش آزمایشگاهی ادرار برای بررسی سلول ها و مواد شیمیایی مختلف انجام می شود. اینها شامل گلبول های قرمز و سفید، میکروب ها (مانند باکتری ها) یا پروتئین است.
کشت ادرار این یک آزمایش آزمایشگاهی برای رشد باکتری های احتمالی موجود در ادرار است. همچنین می تواند تعیین کند که کدام آنتی بیوتیک برای درمان بهتر است.
آزمایش DNA ادرار این یک آزمایش آزمایشگاهی برای جداسازی DNA باکتریهایی است که در ادرار زندگی میکنند و مشخص میکند کدام آنتیبیوتیک باکتریها را از بین میبرد.
اگر عفونت ادراری به یک مشکل مکرر تبدیل شود، ممکن است از آزمایشهای دیگری برای بررسی طبیعی بودن دستگاه ادراری استفاده شود. این آزمایشات ممکن است شامل موارد زیر باشد:
سیستوسکوپی در این آزمایش، یک لوله نازک و منعطف و دستگاه مشاهده از طریق مجرای ادرار برای بررسی مثانه و سایر قسمتهای مجاری ادراری قرار داده میشود. تغییرات ساختاری یا انسداد، مانند تومورها یا سنگها را میتوان یافت.
سونوگرافی کلیه و مثانه. این تست تصویربرداری از امواج صوتی با فرکانس بالا برای ایجاد تصاویری از مثانه و کلیه ها بر روی صفحه کامپیوتر استفاده می کند. این آزمایش برای تعیین اندازه و شکل مثانه و کلیه ها و بررسی وجود توده، سنگ کلیه، کیست یا سایر انسدادها یا ناهنجاری ها استفاده می شود.
سی تی اسکن. این یک تست تصویربرداری است که با استفاده از اشعه ایکس و کامپیوتر تصاویر دقیقی از بدن می گیرد. سی تی اسکن جزئیات استخوان ها، ماهیچه ها، چربی و اندام ها را نشان می دهد.
درمان UTI ممکن است شامل موارد زیر باشد:
آنتی بیوتیک ها
داروهای دیگر برای کاهش درد
در طول درمان، ممکن است لازم باشد تغییراتی در سبک زندگی ایجاد کنید، مانند:
نوشیدن مقدار زیادی آب برای کمک به شستشوی باکتری ها از دستگاه ادراری
عدم مصرف قهوه، الکل یا غذاهای تند
ترک سیگار
تحقیقات به طور مداوم نشان داده است که افرادی که رابطه خوبی با درمانگر خود دارند بیشترین بهره را از درمان می برند . اما تشخیص اینکه کدام یک از ارائه دهندگان سلامت روان برای شخصیت و نیازهای شما مناسب است - و البته چه کسی مقرون به صرفه و در دسترس است - کار سختی است.
امیلی مینارد، یک درمانگر دارای مجوز در کالیفرنیا، می گوید: "به دوستان می گویم که آنها باید دوست داشته باشند با درمانگر خود صحبت کنند و احساس کنند که درمانگر آنها دوست دارد با آنها صحبت کند، زیرا یک رابطه قوی به طور کلی به نتایج بهتری منجر می شود." او اذعان میکند که یافتن تناسب مناسب میتواند دشوار باشد، و انجام این کار گاهی مستلزم ایجاد یک شبکه گسترده و ناامید نشدن است. او میگوید: «من افرادی را میبینم که در موقعیتی که احساس نمیکنند به آنها کمک میکند، این موضوع را نشان میدهند، زیرا خجالت میکشند یا شرمنده هستند یا نمیخواهند به احساسات درمانگر آسیب برسانند، یا نمیدانند که گزینههای دیگری دارند. . این مهم است که به حالت عادی برسیم که درمانگران مختلف به روش های مختلف کار می کنند و با مسائل مختلف به خوبی کار می کنند. برعکس، هر درمانگری از تخصص و آموزش لازم برای درمان مناسب هر مشکلی برخوردار نیست - به عنوان مثال، آسیب های مذهبی.
اکثر پزشکان قبل از رزرو نوبت، مشاوره تلفنی 15 دقیقه ای رایگان ارائه می دهند. در غیر این صورت، می توانید از همان جلسه اول استفاده کنید تا بفهمید که آیا می خواهید با هم کار کنید یا خیر.
با راهنمایی مینارد و دیگر متخصصان سلامت روان، ما فهرستی از 12 بیانیه را تهیه کردهایم تا قبل از اولین جلسه شما در مورد آنها فکر کنید. در مقیاسی از 1 (کاملاً مخالفم) تا 5 (کاملاً موافقم)، عبارات زیر را با توجه به اهمیت آنها برای شما ارزیابی کنید.
در حالی که تحقیقات نشان میدهد که جنسیت درمانگر به تنهایی بر نتایج درمان تأثیر نمیگذارد، برخی افراد به طور طبیعی با جنسیت خاصی احساس راحتی بیشتری میکنند - شاید به دلیل آسیب قبلی - یا با یک درمانگر غیر دودویی.
تشخیص اینکه یک درمانگر با چه جنسیتی شناسایی میشود بسیار آسان است: بیشتر آنها آن را در وبسایت خود فهرست میکنند و فهرستهای آنلاین درمانگر، مانند مواردی که توسطPsychology Today و Good Therapy اجرا میشوند ، به کاربران اجازه میدهند نتایج را بر اساس جنسیت فیلتر کنند. درمانگر Emily Maynard همچنین استفاده از منابعی مانند شبکه ملی کوئیر و ترانس درمانگران رنگ را پیشنهاد می کند .
نائومی تورس-مکی، روانشناس در بیمارستان لنوکس هیل در شهر نیویورک میگوید: «شما ممکن است به یک درمانگر همسن و سال خود بخواهید، زیرا به دلیل مرتبط بودن، احتمال دیده شدن و درک شدن شما را افزایش میدهد. و رئیس تحقیقات ائتلاف سلامت روان. از سوی دیگر، ممکن است فردی به دنبال درمانگر مسنتری باشد که احساس میکند چهرهای مراقبتکننده را نشان میدهد، که میتواند «آرامبخش و آرامشبخش» باشد.
یک درمانگر جوانتر، که زودتر دوره آموزشی خود را گذرانده است، ممکن است در زمینه پلتفرمهای سلامت از راه دور، اپلیکیشنهای سلامت روان و سایر فناوریها مهارت بیشتری داشته باشد. اما ممکن است احساس کنید که یک ارائهدهنده مسنتر «چند بار در این زمینه بوده است»، تورس-مکی اشاره میکند و برای خرد و تجربه اضافی آنها ارزش قائل است.
سن نیز میتواند بر میزان پرداخت شما تأثیر بگذارد: درمانگران اولیه معمولاً ارزانتر از کسانی هستند که برای چندین دهه تمرین میکنند. در برخی از دانشگاهها، دانشجویان فارغالتحصیل که روانشناسی میخوانند، درمان کمهزینهای ارائه میدهند - و چون تحت نظارت یک مربی هستند، تقریباً مانند داشتن دو درمانگر به قیمت یکی است.
انتخاب یک پزشک جوان در مقابل پیرتر یک تصمیم شخصی است. لین بوفکا، مدیر بخش تحول در انجمن روانشناسی آمریکا میگوید در حالی که مطمئناً میتوانید از یک درمانگر سن او را بپرسید، اما همه آن را ارائه نمیدهند. به عنوان یک راه حل، "معقول است که از کسی بپرسیم که چند سال تجربه دارد." اما، او می افزاید، سن "از نظر نتیجه تفاوت چندانی ایجاد نمی کند."
در طول یک معاینه لگن طبیعی، فیبروم ممکن است برای اولین بار تشخیص داده شود. با این وجود، آزمایشهای متعددی وجود دارد که میتواند جزئیات بیشتر فیبروم را به دقت نشان دهد:
با این حال، تست های تصویربرداری ماننداسکن توموگرافی کامپیوتری (CT) و تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI).که می تواند در برخی موارد برای نظارت بر رشد فیبروم ها در طول زمان مفید باشد.
با حساسیت 88 تا 93 درصد، MRI یکی از مطمئن ترین روش ها برای تشخیص فیبروم و تشخیص آن از آدنومیوز کانونی است. از آنجایی که MRI از پرتوهای یونیزه کننده استفاده نمی کند، بنابراین می تواند ساختار ناحیه رحم را به وضوح نشان دهد، در تشخیص فیبروم های رحمی نسبت به سونوگرافی حساس تر است. با MRI، فیبرومهایی به قطر 5 میلیمتر قابل مشاهده هستند و فیبرومهای زیر مخاطی، داخل دیوارهای و زیرسروزال معمولاً به وضوح از یکدیگر متمایز میشوند. از طریق MRI، فیبروم هایی که در مکان های نسبتاً غیر معمولی مانند دهانه رحم ایجاد می شوند، قابل تشخیص هستند.
معیارهای کلیدی در ارزیابی فیبروم ها در درجه اول شامل علائم بیمار مانند جریان غیر طبیعی قاعدگی، علائم توده ای، درد لگن یا ناهنجاری های مرتبط با کم خونی است.
