مراقبت های بهداشتی می تواند گیج کننده باشد. بین تمام حروف اختصاری و تخصص‌ها، تشخیص اینکه به چه دکتری و چه زمانی مراجعه کنید دشوار است. ما می دانیم که این می تواند در مورد جراحی مغز و اعصاب نیز صادق باشد. بنابراین، ما به برخی از متداول ترین سوالاتی که در مورد جراحی مغز و اعصاب دریافت می کنیم پاسخ داده ایم. ما با اصول اولیه شروع می کنیم: جراحی مغز و اعصاب چیست؟

جراحی مغز و اعصاب چیست؟

جراحی مغز و اعصاب شاخه ای از پزشکی است که در زمینه سیستم عصبی تخصص دارد. وقتی مردم به جراحی مغز و اعصاب فکر می کنند، معمولاً به جراحی مغز فکر می کنند. با این حال، جراحان مغز و اعصاب در موارد بسیار بیشتر از مغز به تنهایی تخصص دارند. مغز، ستون فقرات و اعصاب محیطی همگی سیستم عصبی را تشکیل می دهند و زمینه هایی از تخصص برای اعمال جراحی مغز و اعصاب هستند.

جراحی مغز و اعصاب به عنوان یک رشته پزشکی حرفه ای در اوایل قرن بیستم آغاز شد. اگرچه این رشته یکی از جدیدترین رشته های پزشکی است، اما یکی از پیشرفته ترین و تخصصی ترین مشاغل در مراقبت های بهداشتی نیز می باشد.

جراح مغز و اعصاب چیست؟

یک جراح مغز و اعصاب بر روی اختلالاتی تمرکز می کند که بر مغز، ستون فقرات و اعصاب تأثیر می گذارد. به دلیل پیچیدگی این سیستم ها، جراح مغز و اعصاب باید آموزش تخصصی و پیشرفته داشته باشد. جراحان مغز و اعصاب باید گواهی هیئت مدیره جراحی مغز و اعصاب آمریکا راداشته باشند که نیاز به مدرک پزشکی، کارآموزی جراحی، آموزش رزیدنتی تخصصی در جراحی مغز و اعصاب و موارد دیگر دارد. در جراحی مغز و اعصاب، یک جراح مغز و اعصاب ممکن است یک فلوشیپ را تکمیل کرده باشد و دارای تخصص تخصصی در مغز، ستون فقرات یا اعصاب باشد.

جراح مغز و اعصاب چه چیزی را درمان می کند؟

جراحان مغز و اعصاب تمام بیماری های مربوط به مغز، ستون فقرات و سیستم عصبی را درمان می کنند. یک جراح مغز و اعصاب بر پیشگیری، تشخیص، درمان و توانبخشی شرایط مربوط به این سیستم ها تمرکز می کند. این شامل مراقبت و درمان جراحی و غیر جراحی برای طیف وسیعی از شرایط است، از جمله:

• تومورهای مغزی
• بیماری های عروقی
• آنوریسم ها
• نورالژی سه قلو
• اسپاسم همی صورت
• بیماری های ستون فقرات
• بیماری اعصاب محیطیs
• و بیشتر

تفاوت بین مغز و اعصاب و جراحی مغز و اعصاب چیست؟

اگرچه هم متخصصان مغز و اعصاب و هم جراحان مغز و اعصاب سیستم عصبی را درمان می کنند، اما فقط جراحان مغز و اعصاب عمل جراحی را انجام می دهند. متخصصان مغز و اعصاب در تشخیص و درمان اختلالات سیستم عصبی نیز تخصص دارند و در حالی که هر دو نیاز به آموزش تخصصی دارند، فقط یک جراح مغز و اعصاب می تواند درمان جراحی را برای شرایط جراحی مغز و اعصاب ارائه دهد. متخصصان مغز و اعصاب و جراحان مغز و اعصاب معمولاً برای درمان اختلالات مشابه همکاری نزدیکی دارند.

چه زمانی باید به جراح مغز و اعصاب مراجعه کنم؟

متخصص مغز و اعصاب یا پزشک مراقبت های اولیه به طور کلی بیماران را به جراح مغز و اعصاب ارجاع می دهد. اگر بیمار به درمان‌ها پاسخ نداده باشد، بیماری جراحی مغز و اعصاب داشته باشد یا علائم عصبی غیرقابل توضیحی داشته باشد، ممکن است رخ دهد.به عنوان مثال، اگر بیمار از کمردرد شدید رنج می برد که با داروها یا فیزیوتراپی تسکین نمی یابد، ممکن است به جراح مغز و اعصاب ارجاع داده شود تا در مورد گزینه های درمان مداخله ای یا جراحی صحبت کند.

آیا جراحان مغز و اعصاب همیشه عمل جراحی انجام می دهند؟

جراحان مغز و اعصاب گزینه های درمانی جایگزین را قبل از جراحی بررسی می کنند. جراحان مغز و اعصاب به دلیل تخصص خود می توانند مراقبت و درمان جراحی و غیر جراحی را ارائه دهند. با این حال، در صورت نیاز به جراحی، یک جراح مغز و اعصاب دارای مجوز بورد جراحی کم تهاجمی یا سنتی را انجام می دهد و بر بهبودی نظارت می کند. با پیشرفت تکنولوژی، جراحان مغز و اعصاب می توانند چندین روش جراحی با حداقل تهاجم را ارائه دهند. این گزینه‌های کم تهاجمی زمان بهبودی سریع‌تر و درد کمتر پس از جراحی را امکان‌پذیر می‌کنند.

واژن یک عضو بسیار سازگار و انعطاف پذیر است، اما هنوز هم در شرایط خاص ممکن است در معرض آسیب قرار گیرد. شایع ترین علت آسیب واژن زایمان است. روند زایمان می تواند فشار قابل توجهی بر بافت های واژن وارد کند که می تواند منجر به کشش، پارگی یا حتی اپیزیوتومی شود (بریدگی جراحی که در پرینه برای کمک به زایمان ایجاد می شود). این آسیب‌ها می‌توانند از خفیف تا شدید متغیر باشند و می‌توانند باعث ناراحتی، درد و در برخی موارد عوارض طولانی‌مدت مانند جای زخم، شل شدن واژن یا مشکل در عملکرد جنسی شوند.

سایر علل آسیب واژن شامل جراحی های واژن، مانند روش های زنان یا جراحی زیبایی است که می تواند منجر به بریدگی، پارگی یا سوختگی بافت واژن شود. آسیب های جنسی مانند تجاوز جنسی یا فعالیت جنسی خشن نیز می تواند منجر به آسیب واژن شود. شرایط پزشکی که می تواند باعث آسیب واژن شود شامل لیکن اسکلروزوس، یک بیماری خود ایمنی است که می تواند باعث نازک شدن و زخم شدن بافت های واژن شود، و ولوودینیا، وضعیتی که باعث درد مزمن در فرج و واژن می شود.

شایع ترین علائم شلی واژن چیست؟

شلی واژن که به آن آرامش واژن نیز می‌گویند، وضعیتی است که در آن دیواره‌های واژن کشیده یا شل می‌شوند که می‌تواند باعث کاهش تون و کشسانی شود. این یک نگرانی رایج برای بسیاری از زنان است و می تواند ناشی از علل مختلفی از جمله زایمان، افزایش سن، تغییرات هورمونی و عوامل سبک زندگی باشد. شایع ترین علائم شلی واژن عبارتند از:

• از دست دادن سفتی: زنان مبتلا به شلی واژن ممکن است احساس شلی یا احساس «خالی بودن» در واژن خود داشته باشند که می تواند منجر به کاهش رضایت جنسی برای هر دو طرف شود.
• کاهش لذت جنسی: از دست دادن لحن و کشش دیواره های واژن می تواند منجر به کاهش حس و لذت جنسی در طول فعالیت جنسی شود.
• بی اختیاری: شلی واژن می تواند باعث افتادگی اندام لگنی و در نتیجه بی اختیاری ادرار یا مدفوع شود.
• کاهش رضایت جنسی: کاهش سفتی و احساس در واژن می تواند منجر به کاهش رضایت جنسی برای هر دو طرف شود.
• ناراحتی در حین فعالیت بدنی: زنان مبتلا به شلی واژن ممکن است در حین فعالیت های بدنی مانند ورزش یا اسب سواری احساس ناراحتی یا درد کنند.
• افزایش عفونت واژن: از دست دادن تون در دیواره های واژن می تواند باعث قلیایی شدن محیط واژن شود که می تواند خطر عفونت های واژن مانند عفونت های مخمری و واژینوز باکتریایی را افزایش دهد.

در برخی موارد، تغییرات سبک زندگی، مانند حفظ وزن مناسب، اجتناب از سیگار کشیدن، و اجتناب از محصولات تحریک کننده، ممکن است به بهبود سلامت واژن و کاهش علائم شلی واژن کمک کند. درمان قطعی واژن شل، جراحی سفت کردن واژن است.

آسیب پرینه چه مشکلاتی می تواند ایجاد کند؟

آسیب پرینه، چه در اثر زایمان، فعالیت های بدنی یا عوامل دیگر ایجاد شود، می تواند منجر به طیف وسیعی از مشکلات سلامتی شود، از جمله:

• درد: آسیب پرینه می تواند باعث درد در ناحیه لگن شود که می تواند مزمن یا متناوب باشد.
• بی اختیاری: آسیب پرینه می تواند عضلات کف لگن را ضعیف کند و منجر به بی اختیاری ادرار یا مدفوع شود.
• اختلال عملکرد جنسی: آسیب پرینه می تواند بر عملکرد جنسی تأثیر بگذارد و باعث درد یا ناراحتی در حین مقاربت یا کاهش لذت جنسی شود.
• افتادگی اندام لگنی: آسیب پرینه می‌تواند ساختار حمایتی اندام‌های لگنی را ضعیف کند و منجر به افتادگی اندام لگنی شود، جایی که یک یا چند عضو از موقعیت طبیعی خود در لگن به داخل کانال واژن می‌افتند.
• اسکار و تغییر شکل: آسیب پرینه می تواند منجر به زخم و تغییر شکل ناحیه پرینه شود که می تواند باعث نگرانی های زیبایی شود و بر اعتماد به نفس تأثیر بگذارد.
• ناراحتی و خارش: آسیب پرینه می تواند منجر به تحریک پوست، خارش و سایر ناراحتی ها در ناحیه واژن و پرینه شود.

اگر علائم یا مشکلات مربوط به آسیب پرینه را تجربه می کنید، مهم است که از یک دکتر که می تواند علت اصلی را تشخیص داده و درمان کند، مشورت کنید. در برخی موارد، روش‌های جراحی مانند پرینئوپلاستی یا بازسازی کف لگن ممکن است برای ترمیم یا اصلاح نقایص یا آسیب پرینه توصیه شود.

آیا برای جراحی سفت کردن واژن مناسب هستم؟

اینکه آیا شما برای جراحی سفت کردن واژن (که به عنوان واژینوپلاستی نیز شناخته می شود) مناسب هستید یا خیر، به عوامل مختلفی از جمله سابقه پزشکی، سلامت کلی و دلایل خاص نگرانی شما در مورد شلی واژن بستگی دارد. مهم است که نگرانی های خود را با یک متخصص زنان و زایمان واجد شرایط در میان بگذارید، که می تواند شما را ارزیابی کند و تعیین کند که آیا شما کاندید مناسبی برای واژینوپلاستی هستید یا خیر.

برخی از دلایل متداول برای انجام جراحی سفت کردن واژن عبارتند از:

• زایمان: زنانی که زایمان طبیعی را تجربه کرده‌اند ممکن است در اثر کشش و ضربه زایمان دچار شلی واژن شوند.
• افزایش سن: با افزایش سن زنان، تغییرات هورمونی و روند طبیعی پیری می تواند منجر به از دست دادن لحن و کشش واژن شود.
• تغییرات هورمونی: تغییرات هورمونی مانند یائسگی نیز می تواند بر سلامت واژن تأثیر بگذارد و به شل شدن واژن کمک کند.
• عوامل ژنتیکی: برخی از زنان ممکن است استعداد ژنتیکی برای شلی واژن داشته باشند.

اگر به فکر جراحی سفت کردن واژن هستید، مهم است که از سلامت عمومی خوبی برخوردار باشید و انتظارات واقع بینانه در مورد نتایج این عمل داشته باشید. همچنین باید مایل به پیروی از دستورالعمل های قبل و بعد از عمل و شرکت در قرار ملاقات های بعدی با جراح خود باشید. جراح شما همچنین در مورد خطرات یا عوارض احتمالی مرتبط با این روش و همچنین مزایا و نتایج بالقوه صحبت خواهد کرد.

به طور کلی، زنانی که از سلامت خوبی برخوردار هستند و انتظارات واقع بینانه ای در مورد نتایج این عمل دارند، معمولاً کاندیدهای خوبی برای واژینوپلاستی هستند. با این حال، تصمیم نهایی در مورد اینکه آیا شما برای جراحی سفت کردن واژن مناسب هستید یا خیر، به نتایج ارزیابی کامل توسط متخصص جراحی واژینوپلاستی در مرکز جراحی بستگی دارد.

من در زمینه روانشناسی مثبت اندیشی کار می کنم. به عنوان یک مربی اجرایی و تیمی، بسیاری از مسائلی که در کوچینگ مطرح می شود، مربوط به باورها و تفکر است و اینکه چگونه این باورها و تفکرات بر احساسات و رفتارهای روزانه ما تأثیر می گذارد و در نتیجه، چگونه تأثیر می گذارد. همه انواع نتایج در زندگی و کار ما. این چیزهای واقعی و ملموس است و وقتی به روشی ساختاریافته و استراتژیک به آن پرداخته شود، منجر به تغییر واقعی و اساسی می شود.

اما هر زمان که شما در مورد روانشناسی مثبتبه عنوان یک ایده با مردم صحبت می کنید، در بیشتر موارد، مردم فکر می کنند که شما در مورد تفکر مثبت صحبت می کنید. همانطور که من از ایرلند آمده‌ام، و به طور خاص از ایرلند شمالی، واکنشی که من تمایل دارم دریافت کنم، یک چرخش خفیف چشم‌ها است، یک بی‌تفاوتی «در لحظه» به‌عنوان بدبینی طبیعی ما نسبت به همه چیز درخشان و «خوب بودن» درست است. و از برخی جهات، من شنوندگانم را سرزنش نمی کنم. آدم باید مقداری بدبینی را در مورد این چیزها حفظ کند. دنیا کامل نیست، همه چیز اغلب درست نمی شود، موانع و مسیرهای انحرافی زیادی در طول جاده وجود دارد.

من به یاد روانشناس بزرگ، آلبرت الیس می افتم که به ما هشدار داد که دلیل اصلی مبارزه بسیاری از ما ناشی از آن چیزی است که او آن را «تفکر غیرمنطقی» می نامد. او سه «باید» اصلی را که ما را از مسیر خارج می‌کند، ترسیم کرد: من باید خوب عمل کنم و تأیید دیگران را جلب کنم، دیگران باید کار درست را انجام دهند و زندگی باید بدون ناراحتی و راحتی آسان باشد. داشتن این باورها منجر به انواع اضطراب، استرس، اضطراب، ناامیدی و نارضایتی می شود.

در قلب مثبت اندیشی این ایده وجود دارد که اگر باور داشته باشید که همه چیز به اندازه کافی خوب پیش خواهد رفت و خودتان را متقاعد کنید، احتمال اینکه آنها به خوبی پیش بروند را افزایش می دهد. ممکن است برای برخی از افراد ذره‌ای مفید در این مورد وجود داشته باشد، اما همانطور که مارتین پی سلیگمن در کتاب خود با عنوان «خوش‌بینی آموخته‌شده» اشاره می‌کند (در ضمن مطالعه بسیار توصیه می‌شود)، شواهد بسیار کمی وجود دارد که واقعاً کار می‌کند! کاری که مثبت اندیشی انجام نمی دهد این است که ما را برای زمانی که همه چیز اشتباه می شود آماده کند. وقتی مثبت فکر می‌کنیم، بیشتر پیش‌بینی نمی‌کنیم که چیزها اشتباه می‌شوند، بنابراین استراتژی‌ای برای مدیریت آن در زمان وقوع آن نداریم.

به قول سلیگمن، ~ مثبت اندیشی اغلب شامل تلاش برای باور جملات خوش بینانه ای مانند "هر روز، از هر جهت، بهتر می شوم"، در غیاب شواهد، یا حتی در مواجهه با شواهد مخالف است... ما دریافتیم که صرفاً تکرار جملات مثبت برای خود، روحیه یا موفقیت را زیاد افزایش نمی‌دهد. (Learned Optimism, p221, Vintage Books 2006)

بیایید توضیح دهیم که منظور از روانشناسی مثبت چیست. مارتین سلیگمن تقریباً 20 سال پیش کار خود را در این زمینه افتتاح کرد. زمینه‌ای که او احساس می‌کرد این بود که روان‌شناسی عمدتاً بر روی مشکلات مردم تمرکز می‌کند - در مورد اختلال عملکرد، اختلال و پریشانی - البته همه کارهای مهم. او یک حوزه فرعی جدید با تمرکز بر فرآیندها و کیفیت هایی که می توانند مثبت تلقی شوند، از ساختارهای فراگیر مانند شکوفایی تا مفاهیم خاص تر مانند امید، پیشنهاد کرد. پیشنهاد او این بود که واکنش ما به رویدادهایی که برایمان اتفاق می‌افتد تحت کنترل ماست، این پاسخ‌ها را می‌توان فهمید و راه‌های جدید واکنش را آموخت! علاوه بر این، نگاه کردن به چیزها به این صورت، دنیا را کاملاً متفاوت جلوه می دهد. او این را خوش بینی آموخته شده نامید.

سلیگمن خاطرنشان کرد: «مهارت های خوش بینی از دنیای صورتی و یکشنبه مدرسه رویدادهای شاد پدیدار نمی شود. آنها شامل یادگیری گفتن چیزهای مثبت به خود نیستند. ما در طول سال‌ها متوجه شده‌ایم که اظهارات مثبتی که به خودتان می‌دهید، تأثیر چندانی ندارد. آنچه مهم است این است که با استفاده از قدرت تفکر "غیر منفی" در هنگام شکست چه فکر می کنید. تغییر دادن چیزهای مخربی که به خود می گویید، هنگامی که با شکست هایی مواجه می شوید که زندگی با همه ما مواجه می شود، مهارت اصلی خوش بینی است.

یادگیری این مهارت‌ها - (الف) چگونه تفکر خود را درک کنید، (ب) چگونه به مفید بودن یا غیر آن پی ببرید، (ج) با استفاده از مدل‌های مبتنی بر شواهد با آن مخالفت کنید و (د) ایجاد الگوهای فکری که به شما انرژی می‌دهد نه اینکه شما را فلج کند. قلب روانشناسی مثبت گرا این علمی است، ثابت شده است و بیشتر از آن - کار می کند.

بعد از بیوپسی آندومتر چه اتفاقی می افتد؟

پس از عمل، قبل از رفتن به خانه می توانید چند دقیقه استراحت کنید. اگر هر نوع مسکنی داشتید، به کسی نیاز دارید که شما را به خانه برساند.

ممکن است بخواهید از نوار بهداشتی برای خونریزی استفاده کنید. وجود گرفتگی خفیف و لکه بینی یا خونریزی واژینال تا چند روز پس از عمل طبیعی است. طبق توصیه پزشک، مسکن مصرف کنید. آسپرین یا برخی داروهای ضد درد دیگر ممکن است احتمال خونریزی را افزایش دهد. حتما فقط داروهای توصیه شده مصرف کنید.

به مدت 2 تا 3 روز پس از بیوپسی آندومتر یا تا مدتی که پزشک توصیه می کند، از دوش گرفتن، استفاده از تامپون یا رابطه جنسی خودداری کنید.

همچنین ممکن است محدودیت های دیگری برای فعالیت خود داشته باشید، از جمله عدم فعالیت شدید یا بلند کردن اجسام سنگین.

شما ممکن است به رژیم غذایی عادی خود بازگردید، مگر اینکه ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی به طور دیگری به شما بگوید.

ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی به شما خواهد گفت که چه زمانی برای درمان یا مراقبت بیشتر مراجعه کنید.

اگر یکی از موارد زیر را دارید به ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی خود بگویید:

• خونریزی بیش از حد یا خونریزی بیش از 2 روز پس از عمل
• ترشحات بدبو از واژن شما
• تب یا لرز
• درد شدید زیر شکم

ارائه‌دهنده مراقبت‌های بهداشتی شما ممکن است پس از انجام عمل دستورالعمل‌های دیگری را بر اساس وضعیت شما به شما ارائه دهد.

مراحل بعدی

قبل از اینکه با آزمایش یا روش موافقت کنید، مطمئن شوید که:

• نام آزمون یا روش
• دلیل انجام آزمایش یا روش
• چه نتایجی را باید انتظار داشت و چه معنایی دارند
• خطرات و مزایای آزمایش یا روش
• عوارض جانبی یا عوارض احتمالی چیست؟
• زمان و مکان شما برای انجام آزمایش یا روش
• چه کسی این آزمایش یا روش را انجام خواهد داد و صلاحیت آن شخص چیست
• اگر آزمایش یا روش را انجام نمی دادید چه اتفاقی می افتاد
• هر گونه آزمایش یا روش جایگزین که باید در مورد آن فکر کنید
• چه زمانی و چگونه به نتایج خواهید رسید
• اگر سؤال یا مشکلی دارید، پس از آزمون یا روش با چه کسی تماس بگیرید
• چقدر باید برای آزمایش یا روش بپردازید

علائم آرتریت ستون فقرات ممکن است از فردی به فرد دیگر متفاوت باشد. به طور کلی، آنها ممکن است شامل موارد زیر باشند:

• درد کمر و گردن، به خصوص در ناحیه کمر

• سفتی و از دست دادن انعطاف پذیری در ستون فقرات، مانند ناتوانی در صاف کردن کمر یا چرخاندن گردن

• تورم و حساسیت روی مهره های آسیب دیده

• احساس ساییدن هنگام حرکت دادن ستون فقرات

• درد، تورم و سفتی در سایر نواحی بدن (به ویژه در آرتریت التهابی)

• ضعف و خستگی کل بدن (در آرتریت التهابی شایع تر است)

• درد و بی حسی در بازوها یا پاها در صورت تحت تاثیر قرار گرفتن اعصاب

• سردرد (در صورت آرتریت در گردن)

اگرچه کمردرد یک علامت رایج است، اما همه افراد حتی مبتلایان به آرتریت ستون فقرات پیشرفته آن را ندارند. از سوی دیگر، برخی ممکن است حتی قبل از اینکه آرتریت در عکس اشعه ایکس دیده شود، درد را تجربه کنند.

در انواع خاصی از اسپوندیلوآرتریت، التهاب چشم (عنبیه یا یووئیت) ممکن است رخ دهد که باعث درد، آبریزش چشم و تاری دید شود.

آرتریت ستون فقرات ممکن است به سایر مشکلات ستون فقرات کمک کند

آرتریت ستون فقرات ممکن است باعث خار استخوانی شود - رشد بیش از حد در لبه های استخوان ها. در ستون فقرات، خارهای استخوانی به ویژه مفاصل فاست را تحت تأثیر قرار می دهند و باعث بزرگتر شدن آنها می شوند. این وضعیت هیپرتروفی مفصل فاست نامیده می شود. اگرچه خارهای استخوانی به خودی خود مضر نیستند، اما ممکن است مجرای نخاع و اعصاب خروجی از ستون فقرات را باریک کنند. این ممکن است به دو وضعیت دردناک منجر شود:

• تنگی نخاع - فشردگی طناب نخاعی در داخل کانال نخاعی

• رادیکولوپاتی – نیشگون گرفتن اعصاب محیطی هنگام خروج از ستون فقرات ( سیاتیک یکی از انواع رادیکولوپاتی است)

اسپوندیلیت آنکیلوزان (کلسیفیکاسیون آهسته رباط‌های بین مهره‌ها) نیز ممکن است باعث مشکلات دیگری مانند:

• شکستگی های استرسی در مکان هایی که استخوان جدید تشکیل شده است

• مهره های فرو ریخته

• تغییر شکل ستون فقرات به نام کیفوز

تست FAST روشی آسان برای به خاطر سپردن شایع ترین علائم سکته است.

• صورت . صورت آنها را بررسی کنید. دهانشان افتاده است؟
• بازوها ​آیا آنها می توانند هر دو دست را بلند کنند؟
• سخن، گفتار . آیا گفتار آنها ابهام دارد؟ آیا آنها شما را درک می کنند؟
• زمان حیاتی است. اگر هر یک از این علائم را مشاهده کردید، بلافاصله سه صفر (000) را صدا کنید.

اگر به طور ناگهانی هر یک از این علائم را تجربه کردید، بلافاصله به بیمارستان مراجعه کنید. به یاد داشته باشید، سکته مغزی یک اورژانس تهدید کننده زندگی است.

علائم دیگری نیز می تواند وجود داشته باشد:

• صورت، بازو یا پای شما ممکن است بی حس، دست و پا چلفتی، ضعیف یا فلج باشد. این می تواند در یک یا هر دو طرف بدن شما باشد
• احساس سرگیجه، از دست دادن تعادل، یا زمین خوردن بدون دلیل
• از دست دادن بینایی این می تواند در یک یا هر دو چشم باشد
• سردرد ، معمولاً شدید و ناگهانی
• مشکل در بلع
• تهوع و استفراغ.

اگر هر یک از علائم سکته مغزی را مشاهده کردید، فوراً با صفر (000) تماس بگیرید. حتی اگر مطمئن نیستید، یا علائم فقط چند دقیقه طول می‌کشد، با تریپل صفر (000) تماس بگیرید.

علل

یک عامل خطر سکته مغزی خطر ابتلا به سکته مغزی را افزایش می دهد.

عوامل خطر سکته مغزی عبارتند از:

• فشار خون بالا
• کلسترول بالا
• فیبریلاسیون دهلیزی
• دیابت
• عدم تحرک بدنی .
• تغذیه ناسالم
• اضافه وزن داشتن
• نوشیدن الکل
• سیگار کشیدن .

مشکلات پزشکی نیز می تواند باعث سکته شود:

• شریان های ضعیف یا درهم در مغز
• سوراخی در قلب
• مشکلات قلبی .

این موارد خطر سکته مغزی را در زنان افزایش می دهد:

• مصرف قرص ضد بارداری
• مصرف هورمون درمانی جایگزین (HRT)
• باردار بودن​

پس از سکته مغزی، پزشک در مورد عوامل خطر با شما صحبت خواهد کرد. آنها به شما اطلاع می دهند که برای کاهش خطر سکته مغزی دیگر باید چه کاری انجام دهید. آنها در مورد فعال بودن، خوب غذا خوردن، وزن سالم، اجتناب از الکل و ترک سیگار با شما صحبت خواهند کرد. آنها برای کاهش خطر ابتلا به سکته مغزی دیگر دارویی تجویز می کنند.

بسیاری از افرادی که با چالش سلامت روانی دست و پنجه نرم می کنند، دو راه درمانی پیدا می کنند - روانپزشکی و درمانی . در حالی که هر دو گزینه درمانی بر کمک به فرد در مدیریت علائم یک اختلال روانی متمرکز هستند، تفاوت های کلیدی وجود دارد که باید آنها را درک کنید. روانپزشکان پزشکانی هستند که با استفاده از دارو می توانند اختلالات سلامت روان را تشخیص داده و درمان کنند. از سوی دیگر، درمانگران متخصصان سلامت روان دارای مجوز هستند که از گفتار درمانی برای کمک به مدیریت احساسات و رفتارها استفاده می کنند. درمانگران نمی توانند دارو تجویز کنند. هر دو ارائه دهنده برای بهبود سلامت روان شما کار می کنند، فقط به روش های مختلف.

روانپزشکی در مقابل درمان: درک اصول

روانپزشکی چیست؟

روانپزشکی یک رشته پزشکی است که در زمینه سلامت روان تخصص دارد. با حداقل 11 سال آموزش، از جمله یک دانشکده پزشکی و رزیدنتی چهار ساله، روانپزشکان دارای شرایط لازم برای تشخیص اختلالات مختلف سلامت روان مانند افسردگی و اضطراب هستند. آنها همچنین می توانند دارو را به عنوان بخشی از یک برنامه درمانی تجویز کنند.

آموزش گسترده روانپزشکان آنها را برای ارائه یک رویکرد متعادل، ترکیبی از روان درمانی و مدیریت دارو برای مسائل مربوط به سلامت روان مجهز می کند.

تراپی چیست؟

درمان ، که اغلب روان‌درمانی یا مشاوره نامیده می‌شود، شامل بحث در مورد مسائل عاطفی و رفتاری با یک متخصص مجاز است. درمانگران از روش‌هایی مانند درمان شناختی رفتاری (CBT) برای کمک به مدیریت استرس یا ترس‌های غیرمنطقی استفاده می‌کنند. آنها معمولاً دارای مدرک کارشناسی ارشد یا دکترا هستند و بر درمان مبتنی بر گفتگو تمرکز می کنند، نه درمان پزشکی.

درمانگران اغلب با روانپزشکان برای مواردی کار می کنند که روش های گفتار درمانی مانند CBT ممکن است به طور کامل اختلالات شدید سلامت روان را برطرف نکنند. این همکاری امکان گزینه های دارویی و تشخیص بیشتر را فراهم می کند.

درک تفاوت های کلیدی

درک تفاوت های روانپزشکی و درمانی می تواند منابع سلامت روانی را که در دسترس شماست روشن کند. در اینجا تمایزات کلیدی وجود دارد:

• توانایی تجویز : روانپزشکان می توانند دارو تجویز کنند. درمانگران نمی توانند
• زمينه آموزشي : روانپزشكان پزشكاني هستند كه آموزش وسيعي دارند. درمانگران عموما دارای مدرک روانشناسی یا مددکاری اجتماعی هستند.
• رویکرد درمان : روانپزشکان اغلب داروها را در برنامه های درمانی قرار می دهند، در حالی که درمانگران از روش های مبتنی بر گفتگو برای بهبود سلامت روان استفاده می کنند.

والدین اغلب از من می پرسند که چرا بچه ها با بزرگترها به شیوه های غیر محترمانه صحبت می کنند؟ من معتقدم کودکان و نوجوانان کارهای زیادی انجام می دهند زیرا نمی دانند چگونه احساسات را به درستی بیان کنند. بدتر از آن، آنها از تماشای دیگر بچه ها و اطرافیانشان که نمی دانند چگونه خودشان را به درستی بیان کنند، چیزهای زیادی یاد می گیرند.

اگر دختر شما ناامید است و نمی داند چگونه آن را نشان دهد، و می بیند که شخص دیگری چشمانش را می چرخاند و چهره ای در می آورد، بدون اینکه حتی به آن فکر کند این درس را جذب می کند. سپس، دفعه بعد که در خانه ناامید است، چشمانش را گرد می کند و با شما قیافه می گیرد.

نسبت به بی احترامی خفیف بیش از حد واکنش نشان ندهید

اگر او به چرخش چشم‌هایش واکنش نشان دهد، اغلب این رفتار را تقویت می‌کند زیرا می‌داند که به شما برخورد کرده است. خودتان را گول نزنید: اگر فرزندتان را با گفتن «این کار را با من انجام نده، خانم جوان، وگرنه زمین گیر می‌شوی» تهدید کنید، این فقط باعث می‌شود که او این کار را بیشتر انجام دهد. بچه هایی که بی احترامی می کنند از فشار دادن دکمه های شما تردید نخواهند کرد. این تنها جایی در زندگی جوان آنهاست که در آن قدرت واقعی بر کسی دارند.

وقتی پسرم در مدرسه راهنمایی بود، به دلایلی دوره‌ای را پشت سر گذاشت که به طعنه‌آمیز به همه چیز می‌گفت: «آره، درست است». یکی دوبار به او پاسخ دادم و گفتگو به این صورت پیش رفت:

من: "لطفا یادت باشه لباساتو کنار بذاری."
پسرم: "آره، درست است." (با کنایه)
من: «چیزی شده؟ چرا از آن لحن با من استفاده می کنی؟»
پسرم: «چه لحنی؟ نمی دانم منظور شما چیست.»
من: "من فقط از نحوه صحبت شما با من خوشم نمی آید. روشی که به طعنه "آره، درست" می گویید. سعی کن بهتر صحبت کنی.»
پسرم: "آره، درست است." (با کنایه)

پاسخ نهایی او به من بی احترامی بود، اما در عین حال کمی هوشمندانه و به نوعی خنده دار بود. کمی ناامید و آزرده شدم، اما بهتر از نشان دادن آن هم می دانستم. من نمی خواستم آن رفتار را تقویت کنم - یا لزوماً آن را خفه کنم. در عوض، من و همسرم با هم متحد شدیم و توانستیم آن را بخندیم. و در نهایت خود را فرسوده کرد.

و این نکته مهمی است که باید در اینجا به خاطر بسپارید. اگر به رفتارهای آزاردهنده خفیف به شیوه ای قوی و مکرر پاسخ دهید، به آن قدرت و قدرت می دهید. وقتی فرزند شما وارد سنین نوجوانی می شود، شروع به یافتن راه هایی برای فشار دادن دکمه های شما می کند. و وقتی با آنها روبه‌رو می‌شوید، بسیار بی‌گناه خواهند گفت: «من چه گفتم؟ من چه کار کردم؟»برای ارتباط با روانشناس زن خوب در تهران اینجا کلیک کنید.

من شخصاً فکر می کنم که هرچه کمتر رفتار غیر محترمانه خفیف را به چالش بکشید، کمتر به آن قدرت می دهید. به یاد داشته باشید، هرچه قدرت کمتری به آن بدهید، بیشتر به مرگ طبیعی خود می‌میرد. این فرآیند در روانشناسی "انقراض" نامیده می شود.

اگر به رفتاری پاسخ ندهید و به آن قدرت ندهید، احتمال انقراض آن بیشتر می شود. مثل دایناسورها از بین خواهد رفت. اما اگر رفتار را تغذیه کنید و با آن بازی کنید، فقط بی احترامی را پرورش خواهید داد.

به خاطر داشته باشید که اگر به طور ناگهانی از پاسخ دادن به این رفتار خودداری کنید، در ابتدا بیشتر از آن استفاده می‌کنند تا دوباره کار کند. این طبیعی است و نوعی آخرین نفس نفس زدن قبل از مرگ رفتار است.

به نظر من، بدترین کاری که می توانید انجام دهید این است که آن را به طور متناقض به چالش بکشید. فرض کنید گاهی اوقات اجازه می‌دهید سر بخورد، و سپس گاهی با فرزندتان روبرو می‌شوید. وقتی این کار را انجام می‌دهید، آن رفتارها ریشه‌دارتر می‌شوند. من درک می کنم که اغلب اوقات نادیده گرفتن رفتارهای خفیف بی احترامی آسان نیست. به همین دلیل است که فکر می کنم مفید است که این موضوع را به همسر، دوست یا یکی از بستگان خود بیان کنید.

چگونه به طعنه های کودک خود پاسخ دهید

در وسط تداوم پاسخ کلامی نامناسب طعنه است. بچه ها معمولاً این را به دو صورت نشان می دهند. آنها یا (1) هنگامی که احساس می کنند تحت فشار هستند، اظهارات کنایه آمیز می کنند، یا (2) از طعنه مزمن به عنوان راهی برای مدیریت ایمن احساسات عصبانی خود استفاده می کنند. منظور من از ایمن بودن این است که نشان دادن خشم خود از طریق کنایه امن تر از هر وسیله دیگری است که آموخته اند.

معمولاً طعنه توسط بزرگسالان آموخته و الگوبرداری می شود. به عنوان مثال، زمانی که بزرگسالان از عملکرد کودک خود ناراحت هستند، ممکن است نظرات طعنه آمیزی داشته باشند. این نظرات آزاردهنده هستند و بچه‌ها با طعنه‌آمیز شدن، از آن دفاع می‌کنند. شما کودکانی را خواهید دید که بدبین و کنایه آمیز هستند از این زبان در تمام زمینه های زندگی خود استفاده می کنند. عملکرد آن این است که به آنها کمک می کند تا هر گونه سرزنش را در حین بارگیری یک قطعه خشم بر روی شخصی که هدف قرار می دهد منحرف کنند.

بنابراین، بخشی از پاسخ به طعنه در کودکان این است که بزرگسالان متفاوت صحبت کنند. شخصاً فکر می‌کنم وقتی یک کمدین از طنز طعنه‌آمیز استفاده می‌کند خنده‌دار است، اما وقتی یک کودک یا بزرگسال با من اینطور صحبت می‌کند خنده‌دار نیست. تحقیر کننده و نامناسب است. و به ارتباط سالم و صادقانه لطمه می زند.

شکستگی ستون فقرات آسان شد: 3 علت شایع

شکستگی ستون فقرات زمانی اتفاق می‌افتد که یک مهره - جزء استخوانی ستون فقرات شما - می‌شکند. ما اغلب فکر می کنیم که استخوان های شکسته ناشی از آسیب هستند. اما دلایل مختلفی می تواند منجر به شکستگی ستون فقرات شود. رایج ترین این عوامل عبارتند از:

آسیب های گردن و کمر

البته تروما اغلب نقش کلیدی در شکستگی ستون فقرات دارد. تصادفات اتومبیل، اعمال خشونت آمیز (مانند جراحات گلوله)، سقوط، و برخوردهای ورزشی… هر یک از این حوادث ناگوار می تواند باعث شکسته شدن مهره در هنگام برخورد شود.

اختلالات اکتسابی

اختلال "اکتسابی" به بیماری ای اشاره دارد که پس از تولد به آن مبتلا شده اید. به عبارت دیگر، این بیماری به ژن‌های شما وارد نشده است. به عنوان مثال، با افزایش سن، تعدادی از اختلالات استخوانی می‌توانند ستون فقرات را ضعیف کرده و میزان شکستگی‌های ستون فقرات را افزایش دهند. شرایطی که باید مراقب آنها بود عبارتند از:

• پوکی استخوان: که به عنوان تراکم استخوان کم یا استخوان های شکننده نیز شناخته می شود، پوکی استخوان زمانی رخ می دهد که استخوان های ما در اثر نازک شدن تدریجی بافت استخوانی ضعیف می شوند. این اختلال که زنان را 4 برابر مردان تحت تأثیر قرار می دهد، اغلب در دوران یائسگی ایجاد می شود زیرا سطح استروژن ما شروع به کاهش می کند. مانند استروژن، کلسیم و ویتامین D نیز برای محافظت از استخوان های شما در برابر تحلیل استخوان ضروری هستند. کمبود هر یک از این مواد می تواند منجر به پوکی استخوان شود که به استخوان های "متخلخل" معروف است و به راحتی می شکند.
• تومورهای ستون فقرات: تومورهای ستون فقرات اغلب نوعی سرطان استخوان هستند. (با این حال، آنها می توانند نواحی غیر استخوانی ستون فقرات، مانند طناب نخاعی یا اعصاب را نیز تحت تاثیر قرار دهند.) با بزرگ شدن اندازه تومور ستون فقرات، به مهره های ما فشار وارد می کند. اگر این نیرو بیش از حد شدید شود، ممکن است استخوان‌های ما شروع به ایجاد ترک‌های ریز کرده یا شکافته شوند.
• عفونت های ستون فقرات: ما معمولاً فکر می کنیم که عفونت های باکتریایی روی گلو یا سینوس ها تأثیر می گذارند. اما عفونت های باکتریایی نیز می توانند به ستون فقرات حمله کنند. در واقع، اگر عفونت شما به اندازه کافی شدید شود، می تواند باعث پوسیدگی دیسک های ستون فقرات و ضعیف شدن یا شکستگی مهره های شما شود.

اختلالات ژنتیکی

در نهایت، شما می‌توانید با ژن‌های خاصی متولد شوید که قدرت استخوان‌های شما را تغییر می‌دهند. به عنوان مثال، Osteogenesis Imperfecta (OI) ناشی از یک خطا در ژنی است که برای تولید کلاژن کد می کند. از آنجایی که کلاژن چارچوبی را برای استخوان های سالم فراهم می کند، افراد مبتلا به OI از شکستگی های مکرر رنج می برند.

شکستگی های پایدار در مقابل شکستگی های ناپایدار

روش های مختلفی برای طبقه بندی استخوان شکسته وجود دارد. اما وقتی نوبت به ستون فقرات می رسد - و مهمتر از همه چیز - پزشک شما می خواهد بداند که آیا شکستگی شما پایدار است یا ناپایدار.

اگرچه از ایده آل بودن فاصله دارد، اما یک شکستگی پایدار به طور کلی به این معنی است که شما نگرانی کمتری در مورد آن دارید. درست است، شکستگی های پایدار می توانند به اندازه شکستگی های ناپایدار دردناک باشند. اما، آنها یکپارچگی ستون فقرات شما را به خطر نمی اندازند. از طرف دیگر شکستگی های ناپایدار می توانند مشکلات جدی ایجاد کنند.

شکستگی "ناپایدار" به این معنی است که شکستگی ستون فقرات شما را برای تحمل وزن بالاتنه دشوار می کند. هنگامی که این اتفاق می افتد، شما را در معرض خطر بالای آسیب نخاعی قرار می دهد - حتی چند روز پس از وقوع شکستگی! آسیب‌های نخاعی می‌تواند آسیب‌های عصبی پایدار مانند فلج یا از دست دادن حس در اندام‌ها را به همراه داشته باشد.

اما، این همه چیز نیست. شکستگی‌های ناپایدار نیز می‌توانند باعث بدشکلی‌های پیشرونده شوند، زیرا ستون فقرات شما زیر وزن بالاتنه شروع به افتادن می‌کند. ممکن است شما دچار اسکولیوز (یک خمیدگی S جانبی در ستون فقرات) شوید. کیفوز (قوز در قسمت بالای کمر)؛ یا لوردوز (با نام مستعار swayback).

اگر فکر می‌کنید که یک مهره شکسته‌اید، در جستجوی درمان معطل نکنید. شکستگی ستون فقرات نیاز به درمان دقیق توسط یک جراح ارتوپد دارای مجوز هیئت مدیره دارد که می تواند وضعیت شما را تشخیص دهد و بهترین درمان ها را ارائه دهد. برای مراقبت از ستون فقرات برنده جایزه که می توانید به آن اعتماد کنید، با متخصصان ستون فقرات ما در NYC Spine Surgery در موریستون، نیوجرسی و منهتن، نیویورک تماس بگیرید .